Τα δεδουλευμένα των εκπαιδευτικών

Βλέπουμε συνέχεια να γίνεται λόγος για τα δεδουλευμένα των εκπαιδευτικών, τα οποία και ζητούν με ιδιαίτερο μένος από το κράτος. Το ερώτημα είναι ποιά είναι αυτά τα δεδουλευμένα και ποιοί είναι αυτοί που τα ζητούν.

Η αρχή έγινε με τους επιτηρητές του Κρατικού Πιστοποιητικού Γλωσσομάθειας, στους οποίους έσπευσαν να συμπαρασταθούν οι καθηγητοπατέρες του ΚΚΕ Σπύρος Χαλβατζής, Κώστας Καζάκος, Νίκος Παπακωνσταντίνου και Γιάννης Πρωτούλης:

"οι εξεταστές του Κρατικού Πιστοποιητικού Γλωσσομάθειας (ΚΠΓ), αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, καθώς δεν τους έχουν καταβληθεί τα δεδουλευμένα τους (οι εξετάσεις πραγματοποιήθηκαν στις 8 και 9 Μάη 2010)"

Δηλαδή, σύμφωνα με τους καθηγητοπατέρες, οι εξεταστές αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λόγω μίας καθυστέρησης δύο μηνών! (Η σχετική ερώτηση κατατέθηκε τον Ιούλιο του 2010)

Πώς αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα όταν ανήκουν στην κατηγορία των μονίμων εκπαιδευτικών και αυτά τα "δεδουλευμένα" αποτελούν επιπλέον εισόδημα;

Και το κυριότερο, τι σκοπό έχει η ύπαρξη του Κρατικού Πιστοποιητικού Γλωσσομάθειας εκτός από τη συντήρηση ενός συστήματος επωφελούμενων εκπλεκόμενων, από τη στιγμή που για κάθε γλώσσα γίνονται εξετάσεις υπό την αιγίδα της αντίστοιχης πρεσβείας;


Στη συνέχεια είδαμε αντίστοιχες κινήσεις για τα δεδουλευμένα της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης, την απώλεια της οποίας έκλαψαν για προφανείς λόγους όλοι οι εμπλεκόμενοι. Είδαμε λοιπόν σχετικό άρθρο του Χρήστου Κάτσικα για τα δεδουλευμένα των αξιολογητών και σχεδιαστών της ΠΔΣ, η οποία έδωσε γερά bonus σε όσους συμμετείχαν:

"Αναφορά στον Συνήγορο του Πολίτη κατέθεσε διευθυντής σχολείου του νομού Μαγνησίας ο οποίος διεκδικεί τα χρήματα που του οφείλονται από τις υπηρεσίες που προσέφερε στην Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη και τα οποία ανέρχονται περίπου στα 4.500 ευρώ.

Αρκετά είναι τα χρήματα που οφείλει το υπουργείο Παιδείας σε διευθυντές Λυκείων του νομού Μαγνησίας, οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι διεξαγωγής των προγραμμάτων της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης (ΠΔΣ).

Σύμφωνα με τη νομοθεσία, ο διευθυντής ενός Λυκείου είχε τον ρόλο του σχεδιαστή της ΠΔΣ στο σχολείο, αναλαμβάνοντας διάφορες αρμοδιότητες. Η μηνιαία αμοιβή του καθοριζόταν από τον αριθμό τμημάτων της ΠΔΣ που λειτουργούσαν στο σχολείο.

Ετσι, μέχρι και τα τέσσερα τμήματα η αμοιβή ήταν περίπου 180 ευρώ, από πέντε έως δέκα τμήματα 230 ευρώ, από 11 έως 16 τμήματα 280 ευρώ, από 17 έως 23 τμήματα 340 ευρώ, από 24 έως 31 τμήματα 400 ευρώ και από 32 έως 42 τμήματα 480 ευρώ.

Τα τελευταία δύο χρόνια, αν και η υλοποίηση της ΠΔΣ ξεκίνησε ουσιαστικά στα Λύκεια γύρω στον Νοέμβριο, δημιουργήθηκαν αρκετά τμήματα σε κάθε σχολείο. Πιο έντονο ήταν μάλιστα το ενδιαφέρον των μαθητών στα Λύκεια της περιφέρειας. Επομένως, κατά μέσο όρο σε κάθε διευθυντή Λυκείου οφείλονται για την ενεργοποίησή του στην ΠΔΣ, γύρω στα 4.000 ευρώ."

Το ερώτημα είναι τι σχεδίαζαν και αξιολογούσαν όλοι αυτοί, τη στιγμή που είναι αμφίβολο αν ποτέ το Υπουργείο έκανε έλεγχο για να διαπιστώσει τι πραγματικά γίνεται στην ΠΔΣ, με αποτέλεσμα την ανεξέλεγκτη κατάσταση που εκτός των άλλων έδωσε και σημαντική προϋπηρεσία για διορισμό σε αρκετούς διαπλεκόμενους.

Στην περίπτωση της ΠΔΣ είδαμε να επεμβαίνει άλλος καθηγητοπατέρας, ο Τάσος Κουράκης του ΣΥΡΙΖΑ.


Σειρά πήραν οι επιτηρητές του ΟΕΕΚ:

"Σας ενημερώνω οτι οι Επιτηρητές του Ο.Ε.Ε.Κ ειναι απληρωτοι δεν τους εχουν δηλαδη οι προβλεπομενες αμοιβές απο τις Εταιρίες Πιστοποίησης Γνώσεων Η/Υ.
Το παραδοξο ειναι οτι οι Εταιρείες στην συμφωνια τους με τα εξεταστικά κέντρα για την διεξαγωγή των εξετάσεων εχουν συμπεριλάβει τις αμοιβές που σημαίνει οτι τις εχουν προκαταβάλει τα Εξεταστικά κέντρα:

η μη εγκαιρη αποδοση τους στους επιτηρητές αποτελει λοιπον μεγαλο σκανδαλο και καθιστά αναξιοπιστες τις εν λογω εταιρείες:

Αναφορικα με την καθυστέρηση αυτη φτάνει και τα 2 χρονια οσον αφορα την vellum ,και τους 8 μηνες οσον αφορα την ECDL .για την αλη
θεια των πραγματων επικοινωνηστε με τον ΟΕΕΚ /ΤΜΗΜΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ

ΜΑΡΑΖΟΠΟΥΛΟΣ ΘΩΜΑΣ ΕΠΙΤΗΡΗΤΗΣ ΤΟΥ Ο.Ε.ΕΚ"

Εκείνο που πολύς κόσμος δε γνωρίζει είναι ότι από τις εξετάσεις του ECDL και παρόμοιων προγραμμάτων επωφελούνται κάποιοι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία μόνιμοι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι ως επιτηρητές παίρνουν κι αυτοί το bonus τους.

Υπάρχει και η συγγενής κατηγορία των εξεταστών των εξετάσεων πιστοποίησης του ΟΕΕΚ, όπου εκεί το χρήμα ρέει ακόμα πιο άφθονο, πάλι με αντίστοιχους παραλήπτες.


Ακολούθησαν και οι συμμετέχοντες στην εισαγωγική επιμόρφωση και τα ΠΕΚ, για τη σκοπιμότητα των οποίων έχουμε γράψει αρκετά στο παρελθόν.

Χαρακτηριστική είναι η διαμαρτυρία της Κωνσταντίνας Παλαμιώτου:

"Με Κοινή Υπουργική απόφαση των δύο ως άνω Υπουργών, η οποία δημοσιεύτηκε στο υπ' αριθμ. 280 της 18ης /8/2010 Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης, τεύχος Υπαλλήλων ειδικών θέσεων και οργάνων Διοίκησης, μειώθηκε η (εδώ και πενταετία πάγια) ωριαία αντιμισθία των επιμορφωτών.

...Το ερώτημα προς την Υπουργό Παιδείας , Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων είναι γιατί υποβάθμισε τόσο το ως ανω Πρόγραμμα Εισαγωγικης Επιμόρφωσης, όσο και τους εργασθέντες σε αυτό Επιμορρφωτές εγνωσμένης αξίας και κύρους μειώνοντας έστω και συμβολικά την αμοιβή για το ως άνω Πρόγραμμα"

Εκείνο που δεν ομολογούν όμως όλοι εκείνοι που διαμαρτύρονται είναι ότι όλα αυτά είναι διαθέσιμα σε όσους ανήκουν σε συγκεκριμένες ομάδες, με αποτέλεσμα το σύστημα να είναι κλειστό σε όσους δε διαθέτουν τις κατάλληλες "συστάσεις". Σε πολλές περιπτώσεις αυτά τα επιπλέον εισοδήματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά, και η αντίδραση των εκπαιδευτικών στην απογραφή, την ίδια στιγμή που πρόθυμα εγγράφονται σε διάφορα μητρώα, θα πρέπει να συσχετιστεί με το αν δήλωναν τα εισοδήματα αυτά στις φορολογικές τους δηλώσεις.

Επιπλέον, παρουσιάζεται το περίεργο φαινόμενο οι ευνοημένοι αυτών των καταστάσεων να εμφανίζονται πολλές φορές, δηλαδή τα κονδύλια αυτά μοιράζονται στα ίδια άτομα.

Χαρακτηριστικά είναι τα σχετικά άρθρα διαμαρτυρίας για την καθυστέρηση στην πληρωμή των ποσών αυτών που εμφανίστηκαν με συγγραφέα τη διατελούσα σε εκπαιδευτική άδεια Ελένη Παπαδοπούλου, η οποία σε διαφορετικά άρθρα παραπονείται γιατί το κράτος της χρωστάει ποσά από πολλές διαφορετικές τέτοιες εργασίες, που περιλαμβάνουν τα ΠΕΚ, την εισαγωγική επιμόρφωση, το Κρατικό Πιστοποιητικό Γλωσσομάθειας και τα επιμίσθια των εκπαιδευτικών αδειών! Η στενή της σχέση με συνδικαλιστικούς κύκλους της ΟΛΜΕ θα πρέπει φυσικά να θεωρηθεί τυχαία.


Όσοι διαμαρτύρονται για τα "δεδουλευμένα" θα πρέπει να ενημερώσουν επίσης την κοινή γνώμη για το ποιοί αναλαμβάνουν κάθε φορά αυτές τις "εργασίες", πως επιλέγονται και με ποιές διαδικασίες, και ποιό είναι το ουσιαστικό έργο που παράγεται από τις διαδικασίες αυτές.

Μεγάλες είναι και οι διαχρονικές ευθύνες του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο αντιστάθμιζε τη στασιμότητα των μισθών με το να δίνει τέτοια κονδύλια σε λίγους, οι οποίοι και φαίνονται να μοιράζονται όλες τις διαθέσιμες θέσεις!

Ο Κοτσιφάκης και τα λεφτά του ΕΣΠΑ

Μετά από την πρώτη καταγγελία για το που πηγαίνουν τα λεφτά του ΕΣΠΑ, ο γνωστός συνδικαλιστής Θέμης Κοτσιφάκης επανήλθε με άρθρο του για το θέμα, στο οποίο αναφέρει:

"Την ώρα που ο χώρος της εκπαίδευσης υφίσταται τα αποτελέσματα μιας πρωτοφανούς λιτότητας και περικοπών στα στοιχειώδη, την ώρα που οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί με συμβάσεις του προγράμματος ΕΣΠΑ εξακολουθούν να είναι απλήρωτοι, την ώρα που το υπουργείο χρωστά στους εκπαιδευτικούς 10 εκ. ευρώ από δεδουλευμένα προηγούμενων ετών, είναι πρόκληση και σκάνδαλο να σπαταλούνται χρήματα σε άχρηστες δράσεις, συμβούλους, ταξίδια, ημερίδες χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, ιδιωτικές εταιρίες κ.λπ."

Το ερώτημα είναι αν αυτά τα 10.000.000 που το Υπουργείο "χρωστά" σε εκπαιδευτικούς ανήκουν και αυτά, τουλάχιστον κατά ένα μέρος, στην κατηγορία των άχρηστων δράσεων, ταξιδιών, ημερίδων χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο.

Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τα ΠΕΚ και το μεγαλύτερο μέρος της ΠΔΣ, που ουσιαστικά γίνονται μόνο και μόνο για να καρπωθούν κάποιοι εκπαιδευτικοί ένα γενναίο φιλοδώρημα.

Θα μπορούσαμε επίσης να αναφέρουμε και τα "δεδουλευμένα" διαφόρων επιτηρήσεων τύπου πιστοποιήσεων και εξετάσεων γλωσσομάθειας, που ουσιαστικά γίνονται μόνο και μόνο για να αυξήσουν κάποιοι το μισθό τους.

Γιατί λοιπόν αυτού του είδους οι σπατάλες θεωρούνται δικαιολογημένες από τους συνδικαλιστές ενώ άλλες όχι; Η μόνη διαφορά είναι στις τσέπες όπου τελικά καταλήγουν.

Φαίνεται λοιπόν ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο υπάρχει αντίδραση στη σπατάλη που γίνεται είναι γιατί το μερίδιο των εκπαιδευτικών δεν είναι τόσο μεγάλο όσο θα ήθελαν.

Eλένη Παππά: Οικογενειοκρατία στο Ελληνικό πανεπιστήμιο

Ενώ η ΠΟΣΔΕΠ βλέπει πως οποιαδήποτε κίνηση κατά της οικογενειοκρατίας συνιστά λασπολογία εναντίον της ιερής αγελάδας που λέγεται πανεπιστήμιο και που κάποιοι αρμέγουν επί σειρά γενεών, άλλο ένα χαρακτηριστικό κρούσμα αισχρού νεποτισμού έρχεται στην επιφάνεια:

"Επιλέχθηκε για τη συγκεκριμένη θέση η κ. Ελένη Παππά με πτυχίο στη Βιολογία το 2010! Απορρίφθηκαν υποψήφιοι με μεταδιδακτορικά, διδακτορικά και μεταπτυχιακά και προσελήφθη μια κοπέλα που μόλις πήρε το πτυχίο και αν κρίνω από το.. έτος γέννησης της έκανε 12 χρόνια τουλάχιστον να το πάρει!"

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η αιτιολόγηση της απόφασης της τριμελούς επιτροπής: Η γόνος επιλέχθηκε με το αιτιολογικό ότι έκανε τη διπλωματική της στο τμήμα (με την επιβλέπουσα καθηγήτρια να έχει το ίδιο επώνυμο), οπότε γνωρίζει το εργαστήριο(!) και επιπλέον τα άλλα μέλη ΔΕΠ (τα οποία τη γνωρίζουν καλά λόγω συγγένειας) την κρίνουν ως "πολύ εργατική".

Η γόνος γεννήθηκε το 1979 και κατάφερε να τελειώσει το πανεπιστήμιο το 2010 με βαθμό 6.8!

Τί λέει άραγε η ΠΟΣΔΕΠ για το θέμα αυτό;

Οι πληροφορικάριοι του νομού Ρεθύμνου

Συνεχίζοντας την παράδοση που θέλει τους πληροφορικάριους να έχουν τα πρωτεία στη διεκδίκηση συντεχνιακών συμφερόντων, οι πληροφορικάριοι του Ρεθύμνου εξέδωσαν μία ανακοίνωση με την οποία διαμαρτύρονται για τη μείωση των ωρών πληροφορικής στο σχολικό πρόγραμμα.

Η συντεχνιακή υποκρισία επιβάλλει ώστε να τα συντεχνιακά αιτήματα να περιβάλλονται από το μανδύα του δήθεν ενδιαφέροντος για τους μαθητές, και οι πληροφορικάριοι δεν αγωνιούν για τη διατήρηση των προνομίων τους, αλλά για τις γνώσεις που θα παρέχουν στους μαθητές:

"...δεν προβλέπονται μαθήματα Πληροφορικής όπως η αλγοριθμική, ο προγραμματισμός, η παραγωγή πολυμεσικών εφαρμογών, τα δίκτυα Η/Υ, η δυναμική διαχείριση του διαδικτύου κ.λ.π. τα οποία θα έδιναν στον έφηβο τη βαθύτερη γνώση του ψηφιακού κόσμου και στον υποψήφιο φοιτητή την υποδομή για τις πανεπιστημιακές σπουδές..."

Εξαιρετικά αίωλο το πρόσχημα. Με την ίδια λογική, οι μαθητές θα έπρεπε να προετοιμαστούν για τις σπουδές τους με μαθήματα Ανατομίας, Φυσιολογίας και Παθολογίας, ή με μαθήματα Γλωσσολογίας και Βικτωριανής Λογοτεχνίας. Το να μπουν ξεχωριστά μαθήματα από όλους τους πιθανούς και απίθανους κλάδους της πληροφορικής εξυπηρετεί μόνο στο διορισμό περισσότερων πληροφορικάριων, καθώς και στο να συμπληρώνουν ωράριο σε ένα μόνο σχολείο οι ήδη διορισμένοι.

Επιπλέον, τα μαθήματα αυτά ανήκουν σε ξεχωριστούς κλάδους, και φυσικά οι πληροφορικάριοι δεν είναι σε θέση να τους γνωρίζουν όλους. Ιδιαίτερα κάποιοι απόφοιτοι γελοίων σχολών που κατάφεραν να συμπεριληφθούν στους πληροφορικάριους χάρη σε συστηματικές πιέσεις. Οπότε είναι αστείο να ισχυρίζονται ότι έχουν την πρόθεση να διδάξουν όλα αυτά μαθήματα, όταν το μόνο που θα κάνουν θα είναι να αφήνουν τους μαθητές να σερφάρουν.

Δε σταματούν όμως εδώ οι ισχυρισμοί των πληροφορικάριων:

"Πολύ απλά: αυτός που γράφει γρήγορα στον Η/Υ ή μπορεί να συμπληρώσει μια αίτηση στο διαδίκτυο, ή να κάνει όμορφες παρουσιάσεις, ή να βλέπει βιντεάκια στο youtube και να παίζει στα δάκτυλά του το facebook, (όπως θα συμβεί με την ώθηση των μαθητών Λυκείου στα φροντιστήρια για να αποκτήσουν ECDL), δεν δημιουργεί καινοτομία ούτε παράγει υψηλή προστιθέμενη αξία."

Δηλαδή τί είδους καινοτομία περιμένουμε από τους μαθητές; Την καινοτομία υποτίθεται ότι τη δημιουργούν οι απόφοιτοι των πανεπιστημίων, και δυστυχώς η κατακόρυφη αύξηση των αποφοίτων σχολών πληροφορικής δεν κατάφερε να προκαλέσει κάποια αντίστοιχη αύξηση καινοτομίας στη χώρα μας μέχρι τώρα. Αντίθετα, προσπαθούν μέσω πιέσεων να δημιουργήσουν τις συνθήκες που θα επιτρέψουν το μαζικό διορισμό τους στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Οι μαθητές πηγαίνουν στο σχολείο για να αποκτήσουν εφόδια για το μέλλον τους, και όχι για να δημιουργήσουν καινοτομία που δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν εκείνοι που έπρεπε. Ο ισχυρισμός των πληροφορικάριων ότι οι μαθητές "πρέπει" να μπορούν να δημιουργούν τα δικά τους προγράμματα είναι το λιγότερο αστείος, γιατί με τον ίδιο τρόπο "πρέπει να μάθουν να επισκευάζουν το δικό τους αυτοκίνητο, "πρέπει να μάθουν να γράφουν τις δικές τους νουβέλες αντί να περιορίζονται στην εκμάθηση της γραφής, "πρέπει" να μάθουν να δημιουργούν τα δικά τους υβρίδια αντί να μαθαίνουν απλές αρχές Βιολογίας. Και με τον ίδιο τρόπο τα "πρέπει" δεν τελειώνουν ποτέ, παρά μόνο όταν δε θα μείνει κανείς αδιόριστος για τον οποίο δε θα υπάρχει θέση στην εκπαίδευση.

Ακούγεται σαν ανέκδοτο: Πανεπιστημιακοί κατά της λογοκλοπής

Σε έναν χώρο όπου κυριαρχεί η συνδιαλλαγή και η ομερτά, ακούγεται κάπως περίεργο. Και όμως, μία καινούρια κίνηση με τίτλο Πανεπιστημιακοί κατά της λογοκλοπής ζητά να παρθούν μέτρα για την αντιμετώπιση του φαινομένου της λογοκλοπής στο πολύπαθο Ελληνικό πανεπιστήμιο:

" Με θλίψη και αυξανόμενη ανησυχία παρακολουθούμε τη διάδοση κι εξέλιξη της λογοκλοπής σε απαράδεκτα ευρεία κλίμακα μέσα στην ελληνική Ανώτατη Εκπαίδευση, σε επίπεδο προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών, υποψηφίων διδακτόρων και δασκάλων."

Το ερώτημα είναι ποιός θα επιβάλλει τα μέτρα κατά της λογοκλοπής, όταν ολόκληρες καριέρες έχουν στηθεί επάνω στην αντιγραφή και την κλοπή. Και πολλοί έγιναν καθηγητές οι ίδιοι με εργασίες που έκλεψαν οι ίδιοι ή άλλοι για λογαριασμό τους. Οπότε είναι αστείο να περιμένουμε ότι όλοι αυτοί θα γίνουν ξαφνικά τίμιοι, ή ότι θα διδάξουν ηθική σε άλλους.

Στο σημείο αυτό ας κάνουμε τη σύγκριση με το τι συμβαίνει σε πανεπιστήμια άλλων χωρών, όπου υπάρχουν μαθήματα Ηθικής για τους νεοεισερχόμενους φοιτητές, στο πλαίσιο των οποίων διδάσκεται και η αποφυγή της λογοκλοπής. Αυτά όμως για την Ελληνική πραγματικότητα θεωρούνται αστεία και δείγμα του πόσο χαζοί είναι οι κουτόφραγκοι και πόσο δημοκρατικοί οι ιθαγενείς που χορεύουν γύρω από το κεφάλι του Σβωρόνου κρατώντας τα πτυχία και τους τίτλους που εξασφάλισαν με σκονάκια και αντιγραφές.

Στα Ελληνικά προγράμματα σπουδών δε βρίσκουμε τέτοια μαθήματα, βρίσκουμε όμως πολλά από τα μαθήματα που υποτίθεται πως εμπλουτίζουν την επιστημονική κατάρτιση των φοιτητών, όπως μαθήματα παιδαγωγικών ή φιλοσοφίας, καθώς και αρκετά "περίεργα" μαθήματα που εφευρέθηκαν για τους γόνους που τα ανέλαβαν στη συνέχεια.

Πώς λοιπόν θα αλλάξει αυτή η νοοτροπία, όταν το όλο οικοδόμημα έχει βασιστεί στην απάτη και την ατιμία;

Οι ΤΕ/ΔΕ στην εκπαίδευση

Όπως είχαμε υποσχεθεί, ανταποκρινόμενοι στο αυξημένο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για το ζήτημα των ΤΕ/ΔΕ που πρώτοι θέσαμε, θα αναλύσουμε την κατάσταση που επικρατεί τώρα και τις συνθήκες που οδήγησαν ως εδώ.

Η συνεχής τάση για ανωτατοποίηση που χαρακτήρισε τη μεταπολίτευση (ζήτημα που από μόνο του χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης), είχε ως συνέπεια και την αντίστοιχη "ανωτατοποίηση" της τεχνικής εκπαίδευσης. Μπορεί τα πρώτα θεμέλια του εκτρώματος που αποκαλείται "τεχνική εκπαίδευση" να τοποθετήθηκαν επί ΝΔ, όμως η ουσιαστική πολιτική που σήμερα πληρώνουμε ήταν δημιούργημα του ΠΑΣΟΚ και του τότε Υπουργού Παιδείας Απόστολου Κακλαμάνη.

Ο Κακλαμάνης, κινούμενος από προσωπικά συμπλέγματα, απαίτησε να γίνουν οι τεχνίτες εκπαιδευτικοί και οι εργάτες και τεχνίτες να βγαίνουν από το σχολείο, ώστε να εξασφαλίζουν ταυτόχρονα και το απολυτήριο του Λυκείου.

Το αν το μόρφωμα που θα δημιουργούσε θα ανταποκρινόταν στο ελάχιστο στις τυπικές έστω απαιτήσεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν τον απασχολούσε ιδιαίτερα. "Ο σκοπός είναι να μη γυρίζουν τα παιδιά στους δρόμους ενώ κάποια άλλα πηγαίνουν στο σχολείο" ήταν η μόνιμη επωδός του πρασινοφρουρού υπουργού. Με άλλα λόγια, ο σκοπός ήταν να μην αλητεύουν οι νεαροί κουμπούρες στο δρόμο, αλλά στο σχολείο. Το "τεχνικό σχολείο" δημιουργήθηκε από την αρχή με σκοπό να χαρίζει "πτυχία", και επιπλέον να εξασφαλίζει το διορισμό σε κάποιους.

Ποιοί ήταν αυτοί; Διάφοροι τεχνίτες και εργάτες, οι οποίοι με βασικό προσόν την πράσινη κάρτα ονομάστηκαν "εκπαιδευτικοί". Ακολούθησαν και αρκετοί απόφοιτοι ΚΑΤΕΕ (στη συνέχεια ΤΕΙ), και το τεχνικό σχολείο έλαβε σάρκα και οστά, προς μεγάλη χαρά του εμπνευστή του.

Το σύστημα αυτό είχε και άλλα οφέλη για κάποιους. Οι μαθητές με τη μεγαλύτερη βαθμολογία μπορούσαν να περάσουν σε κάποια σχολή χωρίς να χρειαστεί να διέλθουν από τη στενωπό των πανελληνίων/πανελλαδικών εξετάσεων. Αρκετοί ήταν τότε οι γόνοι εκπαιδευτικών που επωφελήθηκαν από το σύστημα αυτό, που στη συνέχεια έδωσε τη σκυτάλη στο αντίστοιχο σύστημα των νυκτερικών σχολείων.

Με το πέρασμα των χρόνων, αρκετές από τις παλαιότερες τεχνικές σχολές πέρασαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο καινούριο σύστημα, και αρκετοί εργαζόμενοι με σημαντική επαγγελματική προϋπηρεσία πέρασαν σε αυτό, ανάμεσα σε πολλούς ανάξιους που βρήκαν επαγγελματικό καταφύγιο παριστάνοντας τους "εκπαιδευτικούς".

Σημειώνεται πως με το σύστημα που δημιουργήθηκε ήταν επόμενο να υπάρχουν ΤΕ και ΔΕ, καθώς είναι ανεδαφικό να περιμένει κανείς πως θα έχει πτυχιούχους πανεπιστημίου να διδάσκουν κομμωτική ή υδραυλικά. Το επόμενο μεγάλο πρόβλημα προέκυψε από την ύπαρξη αυτών των ΤΕ/ΔΕ σε ένα συγκεκριμένο σχολικό περιβάλλον, το οποίο έχει σαφώς διαφορετικές απαιτήσεις και ιδιαιτερότητες από μία σχολή επαγγελματικής κατάρτισης έξω από το σχολικό σύστημα. Καθώς πολλοί από αυτούς τους ΤΕ/ΔΕ δεν ήταν σε θέση να ξεχωρίσουν τις δύο άκρες του μολυβιού, η αναγόρευσή τους σε εκπαιδευτικούς δημιούργησε ένα περιβάλλον που με την κινητικότητα των εκπαιδευτικών γενικής παιδείας κατέληξε σε σταδιακή διάχυση προς τα γενικά σχολεία.

Σίγουρα ανάμεσα σε αυτούς τους ΤΕ/ΔΕ υπήρξε και ένα ποσοστό ευσυνείδητων ανθρώπων που εργάστηκαν υποδειγματικά. Όμως αυτοί σε καμία περίπτωση δεν εκφράζουν το σύνολο των ΤΕ/ΔΕ.

Καθώς πλησιάζουμε στο σήμερα, ερχόμαστε σε ένα νέο πρόβλημα σχετικό με τους ΤΕ/ΔΕ:

Υποτίθεται ότι οι ΤΕ/ΔΕ διορίζονται για να συνεισφέρουν με την πρακτική τους γνώση. Το ερώτημα είναι για ποιά πρακτική και επαγγελματική γνώση μιλάμε, όταν, ειδικά κατά τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε να αποφοιτά κάποιος από ένα τεχνικό λύκειο και στη συνέχεια, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και την ίδια στιγμή, να διορίζεται ως εκπαιδευτικός! Τί πρόλαβε άραγε να μάθει ώστε την ίδια στιγμή, και πολλές φορές σε σκανδαλωδώς νεαρή ηλικία, να βαφτίζεται "εκπαιδευτικός" για να μεταλαμπαδεύσει την εμπειρία του στους συμμαθητές του;

Και ακόμα πιο προκλητικό είναι το γεγονός ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις βρίσκουμε γόνους εκπαιδευτικών και εκκολαπτόμενα στελέχη κομμάτων.

Είναι αμφίβολο αν έστω κάποιος από τους ΤΕ/ΔΕ που διορίστηκαν τα τελευταία πέντε (τουλάχιστον) χρόνια δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία.


Υπάρχει το επιχείρημα πως αρκετοί από τους ΤΕ/ΔΕ στη συνέχεια έκαναν σπουδές και κάποιοι ακόμα και μεταπτυχιακά ή και διδακτορικά(!). Εκείνο όμως που συστηματικά αποκρύπτεται είναι πως και πάλι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτές οι σπουδές έγιναν χάρη στη διαπλοκή που τους έκανε ΤΕ/ΔΕ σε πρώτη βάση. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι σε αυτές τις περιπτώσεις διακρίνουμε και αρκετούς με έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ενώ είναι ιδιαίτερα μεγάλα τα ποσοστά των ΤΕ/ΔΕ που επιδιώκουν, και επιτυγχάνουν, αποσπάσεις σε θέσεις γραφείων, όπου και εξασφαλίζουν το καθησιό και το ραχάτι.


Όπως αναφέραμε, είναι αναπόφευκτο να υπάρχουν ΤΕ/ΔΕ σε συγκεκριμένες ειδικότητες. Και σε κάποιες περιπτώσεις, όπως αυτή των καθηγητών παραδοσιακών οργάνων, υπήρξε αδικία εις βάρος τους όταν τους έθεσαν στο στόχαστρο απόφοιτοι διαφόρων μουσικών τμημάτων. Το ερώτημα όμως είναι για ποιό λόγο εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να διορίζονται ΤΕ/ΔΕ με ειδικότητα Πληροφορικής ή Διοίκησης Επιχειρήσεων, τη στιγμή που υπάρχουν αμέτρητα τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ με το ίδιο αντικείμενο. Και βλέπουμε σε πολλά ΤΕΙ να εξασφαλίζουν την είσοδό τους, και στη συνέχεια και την έξοδό τους, μαθητές του μηδέν, οπότε τί συμπέρασμα μπορεί να βγει για τους "εκπαιδευτικούς" αυτούς που δεν πέρασαν ούτε σε ένα ΤΕΙ της συμφοράς;

Φυσικά μπορεί να μην έχουν άλλα προσόντα, έχουν όμως τα γονίδια που τους εξασφαλίζουν μία θέση στην εκπαίδευση, ώστε οι εκπαιδευτικοί να βολεύουν τα παιδιά τους ακόμα κι όταν αυτά είναι τελείως κουμπούρες.


Όπως βλέπουμε, το ζήτημα έχει πολλές προεκτάσεις: Ο Κακλαμάνης δημιούργησε μία καταστροφική κατάσταση, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, η αθρόα είσοδος ακατάλληλων ατόμων στην εκπαίδευση έριξε το επίπεδο της εκπαίδευσης προς τέρψιν των αριστεριζόντων και του εμπνευστή του σχεδίου, και με την κατάσταση όπως έχει σήμερα οι εκπαιδευτικοί βρήκαν έναν τρόπο για να διορίζουν τα παιδιά τους όταν αυτά τελειώνουν το (τεχνικό) λύκειο.

Βιασμός 15χρονης σε σχολείο

Το συμβάν του βιασμού 15χρονης μαθήτριας μέσα σε σχολείο των Χανίων δικαίως σόκαρε την κοινή γνώμη. Φυσικά ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ Χανίων Παύλος Κοτσιφάκης δεν έχασε την ευκαιρία να κάνει δηλώσεις, προσφέροντας τη διάγνωσή του για το τι πρέπει να γίνει για την αποτροπή τέτοιων περιστατικών:

"Αναφερόμενος στο περιστατικό ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ Χανίων Παύλος Κοτσιφάκης, τόνισε την ανάγκη να υπάρχουν σε όλα τα σχολεία επιστάτες επισημαίνοντας: «καθήκον της πολιτείας είναι να προλαβαίνει και όχι απλά να επιλαμβάνεται σε τέτοια γεγονότα»."

Ας δούμε όμως τι συνέβη στην πραγματικότητα:

"Ελεύθερος, με τον περιοριστικό όρο της απαγόρευσης της εξόδου από τη χώρα, αφέθηκε μετά την απολογία του στον ανακριτή Χανίων, ο 16χρόνος μαθητής που κατηγορείται ότι βίασε 15χρονη μαθήτρια μέσα σε τουαλέτα σχολείου της πόλης. Η μαθήτρια εξομολογήθηκε στους γονείς της ότι το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης, κατά τη διάρκεια της γενικής συνέλευσης των μαθητών, ένας 16χρονος μαθητής την οδήγησε διά της βίας στις ανδρικές τουαλέτες, όπου την εξανάγκασε σε συνουσία."

Αν λοιπόν το πρόβλημα βρίσκεται στην ύπαρξη ή μη επιστάτη στο σχολείο, όπως υποκριτικά το έθεσε ο συνδικαλιστής της ΕΛΜΕ, τότε με ποιόν τρόπο αυτός θα προλάβαινε το συμβάν, από τη στιγμή που αυτό έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της "γενικής συνέλευσης των μαθητών";

Γιατί οι συνδικαλιστές δε λένε τίποτα για τα αμέτρητα παρόμοια περιστατικά που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια καταλήψεων, όταν σύσσωμοι πολιτικοί, συνδικαλιστές, εκπαιδευτικοί και γονείς υπερασπίζονται το δικαίωμα των μαθητών γυμνασίου στην κατάληψη;

Ποιός είναι ο λόγος οι μαθητές γυμνασίου να κάνουν γενικές συνελεύσεις και ουσιαστικά να απαιτούν μαθητική αυτοδιοίκηση; Ποιοί αρρωστημένοι εγκέφαλοι θεώρησαν ότι αυτό συμβάλλει σε κάτι άλλο εκτός από την ανάδειξη μελλοντικών αδίστακτων κομματικών στελεχών;

Το πιθανότερο είναι ότι το συμβάν αυτό θα καλυφθεί με τρόπο παρόμοιο με αυτό που κάποιοι κάλυψαν το αντίστοιχο συμβάν της Αμαρύνθου, όπου οι διευθυντές του σχολείου άφηναν ανεξέλεγκτα τα παιδιά τους να βιντεοσκοπούν τις περιπτύξεις των αδελφών τους εντός του σχολικού χώρου χωρίς να τους αποδοθούν οι πρέπουσες ευθύνες.