Καινούριο ανέκδοτο: Ευρεσιτεχνίες στην Ελλάδα

Ένα από τα πολλά ασθενή σημεία της Ελληνικής πραγματικότητας που έχει θίξει ο Πανάρετος, και που κατά περίεργο τρόπο κανένας άλλος υπουργός ή βουλευτής δεν έχει θίξει στο παρελθόν (γεγονός ενδεικτικό ίσως των προσωπικών ενδιαφερόντων του πολιτικού συρφετού):

"Εάν κοιτάξει κανείς τα στοιχεία από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πατεντών, θα δει ότι το 2007 χορηγήθηκαν 54.700 πατέντες, το 2008 59.009 πατέντες και το 2009 51.989. Από αυτές, με χώρα προστασίας την Ελλάδα, είχαμε εννιά το 2007, οκτώ το 2008 και δεκατρείς το 2009. Δηλαδή, περίπου μία στις έξι χιλιάδες από αυτές που χορηγήθηκαν στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καμιά από αυτές δεν δόθηκε σε πανεπιστήμιο ή ερευνητικό κέντρο."

Με άλλα λόγια, η καινοτομία είναι ανύπαρκτη στην Ελλάδα, την ίδια ώρα που σε άλλες χώρες ακμάζει. Όσο για τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα, απέτυχαν παταγωδώς στο να δημιουργήσουν κάποια ιδέα που θα μπορούσε να έχει εμπορικό αντίκρυσμα. Αυτό όμως δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν, γιατί στην Ελλάδα η επιστήμη έχει μόνο αφηρημένο χαρακτήρα, και ό,τι σχετίζεται με την αγορά καταδικάζεται από την Αριστερά μετά βδελυμίας.

Ακόμα όμως κι αν η διαδικασία για την κατοχύρωση πατεντών ήταν προσιτή στον καθένα, το επόμενο ερώτημα είναι εάν στην Ελλάδα θα υπήρχαν οι συνθήκες ώστε αυτές οι πατέντες να αναπτυχθούν και να δοκιμαστούν στην πράξη, και το κυριότερο εάν η πραγματικότητα θα επέτρεπε στον εφευρέτη να μπει στον κόπο.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι κατά το 2010 στην Αμερική η IBM έλαβε 5896 πατέντες, η Samsung 4551 πατέντες, και η Microsoft 3094 πατέντες. Δηλαδή κάθε μία από αυτές τις εταιρίες έχει περισσότερες πατέντες σε μία ημέρα από όσες η Ελλάδα σε έναν ολόκληρο χρόνο.

Για την κατάσταση στην Ελλάδα την απάντηση έδωσε ο Πανάρετος σε συνέντευξη που έδωσε με αφορμή την παραίτηση του Μητσού:

"...εδώ δεν μιλάμε για μισθούς, μιλάμε για ενίσχυση ερευνητικής προσπάθειας. Κάποιοι βέβαια προσλαμβάνονται για να συνεισφέρουν και να συμβάλλουν στο ερευνητικό πρόγραμμα. Ομως θα σας θέσω το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα εδώ. Τι έχει πετύχει η Ελλάδα με τη χρηματοδότηση της έρευνας σε όλα αυτά τα χρόνια; Και επειδή εμένα μου αρέσει να μιλάω με στοιχεία και όχι με γενικότητες και πολλά λόγια ...

Η έρευνα στην Ελλάδα και η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας έχει χρηματοδοτήσει διαχρονικά πάμπολλα προγράμματα εφαρμοσμένης έρευνας. Ένας από τους τρόπους που η εφαρμοσμένη έρευνα αξιοποιείται είναι οι πατέντες. Δηλαδή, κάποιος που κάνει κάτι νέο το κατοχυρώνει με μία πατέντα. Λοιπόν, στα τρία τελευταία χρόνια, κοιτάζοντας τα στοιχεία σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, μόνο μία περίπου στις εφτά χιλιάδες πατέντες που δόθηκαν, δόθηκε σε μονάδα στην Ελλάδα. Μία στις εφτά χιλιάδες. Νομίζω σε ένα σύνολο 180.000 στην Ευρώπη δόθηκαν περίπου εικοσιπέντε στην Ελλάδα. Από αυτές καμμία δεν αφορούσε Πανεπιστήμιο, ΤΕΙ ή ερευνητικό κέντρο. Αυτό σημαίνει ότι και οι επιλογές που κάναμε στα προγράμματα που χρηματοδοτούσαμε, αλλά και τα αποτελέσματα της εφαρμοσμένης έρευνας δεν είχαν τα επιθυμητά αποτελέσματα."

Ο Πανάρετος υπογράμμισε με τον καλύτερο τρόπο την αποτυχία της επιστήμης στην Ελλάδα...

Πως το εκπαιδευτικό κατεστημένο αμοίβει τους υπηρέτες του

Φαίνεται πως κανένα σκάνδαλο στο χώρο της εκπαίδευσης δεν ευτυχεί να δει την πλήρη διαλεύκανσή του. Ο λόγος αυτή τη φορά για τα πλαστά "πτυχία" ΤΕΕ που ακόμα και σήμερα κυκλοφορούν ελεύθερα. Γράφει η εφημερίδα Έθνος:

"Πρώτα ποινή - «χάδι» και μετά... πρόεδρος πειθαρχικού

Το γεγονός καταγγέλλει με επιστολή στο υπ. Παιδείας ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης

Ενας από τους βασικούς εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο με τα χιλιάδες πλαστά πτυχία ΤΕΕ στον νομό Αρτας, ο οποίος διώκεται ποινικά σε βαθμό κακουργήματος, τιμωρήθηκε με ποινή - «χάδι» από το πειθαρχικό συμβούλιο των εκπαιδευτικών και στη συνέχεια τοποθετήθηκε διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού, και πρόεδρος του πειθαρχικού συμβουλίου. Τώρα υπό τη νέα του ιδιότητα καλείται να ακυρώσει τα πτυχία «μαϊμού» που ο ίδιος είχε υπογράψει και έπρεπε να έχουν ακυρωθεί από το 2006!

Αυτά αναφέρει σε επιστολή-καταπέλτη προς το υπουργείο Παιδείας ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, Λ. Ρακιντζής, καλώντας την υπουργό Α. Διαμαντοπούλου να παρέμβει για την άμεση ανάκληση των πλαστών τίτλων σπουδών, τον έλεγχο των εμπλεκομένων και την απόδοση των ευθυνών που αναλογούν, αλλά και να επανεξετάσει την τοποθέτηση του ενός εκ των εμπλεκομένων στη θέση του διευθυντή Εκπαίδευσης.

Πρόκειται για τον Ν.Ρ., σε βάρος του οποίου, μάλιστα, έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για πλαστογραφία μετά χρήσεως κατ’ εξακολούθηση, η οποία διώκεται σε βαθμό κακουργήματος και έχει διαβιβαστεί στην ανακρίτρια του Πρωτοδικείου Αρτας για τη διενέργεια κύριας ανάκρισης.

Το κύκλωμα αποκαλύφθηκε το 2006 στους νομούς Αρτας, Λάρισας και Τρικάλων. Χρησιμοποιώντας τους τίτλους-μαϊμού, που αποκτούσαν χωρίς να φοιτήσουν ούτε μία ώρα, οι «απόφοιτοι» έπαιρναν μοριοδότηση και διορίζονταν στο δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ.

Με νόμο της τότε υπουργού Μ. Γιαννάκου, διατάχτηκε η ακύρωση των πλαστών πτυχίων. Σύμφωνα με την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών, οι τίτλοι ακυρώθηκαν σε Τρίκαλα και Λάρισα, όχι όμως και στην Αρτα, όπου και σήμερα απόφοιτοι «μαϊμού» χρησιμοποιούν τα πτυχία τους για διορισμό στο δημόσιο.

Πρόσφατα συνεδρίασε το πειθαρχικό συμβούλιο (ΑΠΥΣΔΕ Ηπείρου) και επέβαλε πρόστιμο αποδοχών 20 ημερών στον Ν.Ρ. και 5 ημερών σε άλλους τέσσερις εμπλεκομένους.

Ο Λ. Ρακιντζής υπέβαλε ένσταση, θεωρώντας ότι οι ποινές «είναι ιδιαίτερα επιεικείς σε σχέση με τη βαρύτητα του πειθαρχικού παραπτώματος»."

Βλέπουμε το ΑΠΥΣΔΕ να επιβάλλει αστείες ποινές, και στη συνέχεια ο πρωτεργάτης της εκπαιδευτικής κομπίνας να αμοίβεται με προαγωγή και να προβιβάζεται σε Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού, στον οποίο κάποιοι έχουν φροντίσει ώστε να μην ακυρωθούν τα πλαστά χαρτιά.

Και φυσικά αυτή δεν είναι η μόνη υπόθεση του είδους, καθώς κι άλλες τέτοιες εκπαιδευτικές κομπίνες έχουν καλυφθεί με αστείες ΕΔΕ και έχουν κουκουλωθεί, οι δε πρωτεργάτες τους κατά περίεργο τρόπο πάντα καταφέρνουν να παίρνουν προαγωγή λίγο καιρό μετά το σκάνδαλο.

Με ποιούς άραγε διαπλέκεται ο νεόκοπος Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Άρτας Νικόλας Ράπτης, και σε ποιούς έχει κάνει "εξυπηρετήσεις" ώστε τώρα να του παρέχουν την προστασία τους;

Είσαι παραβατικός; Η Κάλερ σε απαλλάσσει από τις εξετάσεις

Το "αποκλειστικό ρεπορτάζ" μας ενημερώνει για το μεγάλο κατόρθωμα της Κάλερ:

"«Παράθυρο» στους μαθητές που κακοποιούνται, παραμελούνται από τους γονείς ,εγκαταλείπονται, ή βιώνουν ενδοοικογενειακή βία ή ίδιοι έχουν προβατική συμπεριφορά , να απαλλάσονται από τις γραπτές προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις των σχολείων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δίνει απόφαση την οποία υπέγραψε η υφ. Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου και την δημοσιεύει κατ αποκλειστικό το esos.gr.

...Οι μαθητές με σύνθετες γνωστικές, συναισθηματικές και κοινωνικές δυσκολίες, παραβατική συμπεριφορά λόγω κακοποίησης, γονεϊκής παραμέλησης και εγκατάλειψης ή λόγω ενδοοικογενειακής βίας, στις προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις των σχολείων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης απαλλάσσονται των γραπτών εξετάσεων και εξετάζονται προφορικά, εφόσον υποβάλουν γνωμάτευση ότι έχουν ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και αδυνατούν να υποστούν γραπτή εξέταση.

...Η γνωμάτευση χορηγείται... ...ύστερα από προσκόμιση βεβαίωσης από δικαστική αρχή ή εισαγγελέα ανηλίκων, σε περίπτωση παραβατικής συμπεριφοράς."

Αν η Κάλερ είχε την παραμικρή ιδέα από τη σχολική πραγματικότητα, θα γνώριζε ότι οι προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις, τόσο της δευτεροβάθμιας όσο και της πρωτοβάθμιας(!) εκπαίδευσης είναι για τα μάτια του κόσμου, και ότι η πιθανότητα να μείνει κάποιος μαθητής είναι σχεδόν μηδενική. ’λλωστε, και να μείνει θα υπάρξουν οι παρεμβάσεις συνδικαλιστών, πολιτικών, στελεχών της εκπαίδευσης, συλλόγων και τοπικών παραγόντων, που θα εξασφαλίσουν την αλλαγή του αποτελέσματος.

Θα μπορούσαμε να δεχτούμε ότι η σχετική απόφαση μεριμνά για παιδιά που βιώνουν ιδιαίτερα ακραίες οικογενειακές συνθήκες, όμως η Κάλερ φρόντισε να επεκτείνει τον κύκλο των μαθητών που θα ευεργετηθούν από αυτήν την απόφαση:

Ας ξεκινήσουμε από τους μαθητές με "σύνθετες γνωστικές δυσκολίες". Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι μαθητές στα όρια της νοητικής υστέρησης (ή και χαμηλότερα) εξασφαλίζουν το απολυτήριο του Λυκείου χωρίς να χρειαστεί να κάνουν τίποτα. Στη συνέχεια, γράφοντας ένα 2 ή 3 στις πανελλήνιες μπορούν να περάσουν και σε ένα ΤΕΙ, ή, στη χειρότερη περίπτωση, να βρεθούν σε ένα ΙΕΚ, με ότι αυτό συνεπάγεται για το επίπεδο της υποτιθέμενης εκπαίδευσης σε όλα αυτά τα ιδρύματα.

Στην περίπτωση της παραβατικότητας, τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά. Ο μαθητής με παραβατική συμπεριφορά ουσιαστικά ανταμοίβεται για τη στάση του, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των παραβατικών μαθητών δείχνει ταυτόχρονα πλήρη αδιαφορία για την εκπαίδευση. Χάρη στην πρόνοια της Κάλερ, ο παραβατικός μαθητής θα εξασφαλίζει ότι όχι μόνο θα είναι ευπρόσδεκτος στο σχολείο, αλλά και δε θα χρειάζεται να ασχοληθεί καθόλου με τα μαθήματα που υποτίθεται πως διδάσκονται σε αυτό.

Για παράδειγμα, η συμμορία ανηλίκων που ήταν πίσω από την εξαφάνιση του άτυχου ’λεξ Μεσχισβίλι δε θα χρειαζόταν να ανησυχεί για την προαγωγή της στην επόμενη τάξη: η απόφαση της Κάλερ θα εξασφάλιζε ότι θα περνούσαν τις τάξεις με τη μεγαλύτερη ευκολία.

Όσοι μαθητές λοιπόν εμπλέκονται σε περιπτώσεις ναρκωτικών, ληστειών και φόνων δε θα χρειάζεται να ανησυχούν για την προαγωγή τους στην επόμενη τάξη. Για παράδειγμα, ο "μαθητής" της παρακάτω είδησης:

"Ποινικό σωφρονισμό 16 χρόνων στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων στην Κασσαβέτεια επέβαλε το Τριμελές Δικαστήριο Ανηλίκων Θεσσαλονίκης σε βάρος αλλοδαπού μαθητή ο οποίος το Μάιο του 2010 συμμετείχε στον ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου ενός 19χρονου ομογενή από τη Γεωργία.

Ο κατηγορούμενος μαζί με άλλα δύο άτομα, για τα οποία διαχωρίστηκε η δικογραφία, φέρονται ότι επιτέθηκαν στο θύμα προκειμένου να του αφαιρέσουν το ρολόι που φορούσε! Το περιστατικό εκτυλίχτηκε στη συμβολή των οδών Ψαρών και Αγίου Στυλιανού, στην περιοχή του Ιπποκρατείου, όπου οι δράστες αποφάσισαν ότι ήταν το κατάλληλο σημείο για να βάλουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Σύμφωνα με τη δικογραφία, οι δύο τον πλησίασαν από πίσω, ενώ ο ένας από αυτούς βρέθηκε ξαφνικά μπροστά του και τον αιφνιδίασε δίνοντάς του μία γροθιά στο πρόσωπο.

Ο 19χρονος σερβιτόρος έπεσε στο έδαφος, ενώ μόλις πήγε να σηκωθεί και πάλι στα πόδια του, δέχτηκε νέα επίθεση με κλοτσιές και γροθιές. Οι δράστες άρπαξαν το ρολόι του, το πορτοφόλι και τα δύο κινητά τηλέφωνα, ενώ ο ένας από αυτούς γύρισε πάλι προς τα πίσω και του έδωσε μία δυνατή κλοτσιά στο κεφάλι αφήνοντάς τον αναίσθητο. Ο νεαρός μεταφέρθηκε νεκρός σε νοσοκομείο, ενώ και ο ιατροδικαστής που πραγματοποίησε τη νεκροτομή απέδωσε το θάνατό του σε άγριο ξυλοδαρμό. Η υπόθεση εξιχνιάστηκε από τους αστυνομικούς έπειτα από άρση τηλεφωνικού απορρήτου που διατάχθηκε για τους αριθμούς κινητών τηλεφώνων που αφαιρέθηκαν από το θύμα."

Αυτά βέβαια από ανέκαθεν αποτελούσαν πάγιο αίτημα των κατάπτυστων ΟΛΜΕδων, οι οποίοι και θέλουν το σχολείο "άσυλο" για τους παραβατικούς και νοητικά υπολειτουργούντες, αλλά ταυτόχρονα διαμαρτύρονται για οποιαδήποτε βοήθεια θα μπορούσε να παρέχεται από το κράτος στους χαρισματικούς μαθητές.

Η σύμπλευση Κάλερ και ΟΛΜΕδων δείχνει τι είδους δημόσιο σχολείο θέλουν οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές.

Σχετικά με τη μη μονιμοποίηση εκπαιδευτικών

Τον τελευταίο καιρό γίνεται λόγος για την απόφαση της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Καβάλας να μην επιτρέψει τη μονιμοποίηση εκπαιδευτικών με το αιτιολογικό "της μη παρακολούθησης της εισαγωγικής επιμόρφωσης".

Υπήρξε επίσης η τοποθέτηση του Χρήστου Φουσέκη (αναπληρωματικού αιρετού μέλους του ΠΥΣΔΕ Γ΄Αθήνας) σχετικά με το θέμα, η οποία αναφέρεται στο νομικό πλαίσιο της μονιμοποίησης, και μεταξύ άλλων σημειώνει:

"Συγκεκριμένα η απόφαση της ΔΙΔΕ Καβάλας να μη μονιμοποιήσει τους συναδέλφους μας επικαλείται τις διατάξεις των άρθρων 39 και 40 του νόμου 3528/2007. Τα συγκεκριμένα όμως άρθρα και ειδικά το άρθρο 40, παρ. 3 ορίζει ότι: « 3. Με τη συμπλήρωση της διετούς δοκιμαστικής υπη­ρεσίας οι υπάλληλοι μονιμοποιούνται αυτοδίκαια, με εξαίρεση τους υπαλλήλους στους οποίους έχει επιβλη­θεί πειθαρχική ποινή ή για τους οποίους υφίσταται πει­θαρχική εκκρεμότητα ή υπάρχει δυσμενής έκθεση αξιο­λόγησης των ουσιαστικών προσόντων. Στις τελευταίες αυτές περιπτώσεις για τη μονιμοποίηση ή μη αποφαίνε­ται το υπηρεσιακό συμβούλιο εντός δύο (2) μηνών από τη συμπλήρωση της δοκιμαστικής υπηρεσίας. Για την αυτοδίκαιη μονιμοποίηση εκδίδεται διαπιστωτική πράξη του οργάνου που είναι αρμόδιο για το διορισμό.»

Εφόσον λοιπόν, η απόφαση της ΔΙΔΕ Καβάλας δεν επικαλείται ότι στους μη μονιμοποιηθέντες συναδέλφους είχε επιβληθεί πειθαρχική ποινή, εφόσον δεν αναφέρει ότι εκκρεμούσε σε βάρος τους πειθαρχική δίωξη και εφόσον δεν παραπέμπει στην ύπαρξη δυσμενούς έκθεσης αξιολόγησής τους αλλά στην απουσία έκθεσης αξιολόγησης τους, η απόφαση της ΔΙΔΕ Καβάλας για μη μονιμοποίηση των συν/λφων είναι παράνομη και καταχρηστική, αφού, όταν απουσιάζουν οι ως άνω προϋποθέσεις, με τη συμπλήρωση της διετούς δοκιμαστικής υπη­ρεσίας οι υπάλληλοι μονιμοποιούνται αυτοδίκαια!"

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο ζήτημα των "εισαγωγικών επιμορφώσεων", οι οποίες ταλαιπωρούν τους νεοδιόριστους τη στιγμή που θα μπορούσε να τους διανέμεται ένας οδηγός αναφοράς σε υπηρεσιακά θέματα. Το Υπουργείο Παιδείας όμως προτιμά να τους εξαναγκάζει στο να παρακολουθήσουν αυτό το ιδιότυπο "φροντιστήριο", προκειμένου κάποια "στελέχη της εκπαίδευσης" να πάρουν το σχετικό bonus.

Προβλέπουμε λοιπόν ότι στο μέλλον και άλλες διευθύνσεις θα δώσουν αντίστοιχο "μήνυμα" σε όσους δε θέλουν να παρακολουθήσουν τις "επιμορφώσεις", προκειμένου να διασφαλιστεί αυτό το επιπλέον εισόδημα για κάποιους, ανεξάρτητα από τη νομιμότητα του "μηνύματος" αυτού.

Οι συγχωνεύσεις των σχολείων, οι προληπτικές συλλήψεις και η Υπουργός των ΜΑΤ

Κάποτε το ΠΑΣΟΚ ξεσπάθωνε κατά υπουργών όπως ο Κοντογιαννόπουλος (που μετά βρήκε φιλόξενο καταφύγιο στα σοσιαληστικά ιδεώδη) και κατακεραύνωνε τη μέσω των ΜΑΤ εκπαιδευτική πολιτική. Ας μην ξεχνάμε και την περίπτωση Τεμπονέρα, που αποτελεί ακόμα και σήμερα σύμβολο της πράσινης παράταξης.

Σήμερα όμως, που το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στην εξουσία και αγωνίζεται να γαντζωθεί σε αυτή εν μέσω γενικευμένης λαϊκής κατακραυγής, τα τσιτάτα για δημοκρατία που εκστομίζουν τα κυβερνητικά στελέχη μοιάζουν με εκείνα που εκστόμιζε ο Τσαουσέσκου.

Η ’ννα Διαμαντουέτα βρήκε το δικό της σήμα κατατεθέν στο τσιτάτο "πρώτα ο μαθητής" σε διάφορες παραλλαγές:

"πρώτα το καλό των παιδιών"

"πρώτα το συμφέρον του μαθητή"

"πάνω απ'όλα το μέλλον των παιδιών μας"

Το μέλλον των παιδιών όμως δε φάνηκε να απασχολεί ιδιαίτερα την καλομαθημένη στις Βερσαλλίες υπουργό και την αυλή της όταν κατέληξαν στο σχέδιο των συγχωνεύσεων. Χωρίς καμία επαφή με την πραγματικότητα, αποφασίστηκε η κατάργηση σχολείων και η συγχώνευσή τους με άλλα ανεξάρτητα από το αν υπάρχουν οι απαραίτητες συνθήκες ώστε τα παιδιά να μη στοιβάζονται σε απάνθρωπες συνθήκες και σε ακατάλληλους χώρους που μετατρέπονται σε τάξεις για την εξυπηρέτηση των αυτοκρατορικών σχεδίων.

’λλωστε, αυτά είναι ψιλά γράμματα για μία υπουργό που στέλνει το δικό της παιδί σε ακριβό ιδιωτικό σχολείο για να παρακολουθήσει το ΙΒ και να μη χρειαστεί να δώσει εξετάσεις με τα παιδιά του λαουτζίκου.

Όμως, η ύβρις της αλλαζονικής γραίας δεν τελειώνουν εδώ.


Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η ιστορία των συγχωνεύσεων αποτελεί αποτέλεσμα της οικονομικής κατάρρευσης στην οποία έφεραν τη χώρα οι έως τώρα κυβερνώντες, στους οποίους φυσικά περιλαμβάνεται και η Διαμαντοπούλου. Θα μπορούσε λοιπόν η υπουργός να παραδεχθεί πως οι συγχωνεύσεις γίνονται για οικονομικούς λόγους και επειδή η κυβέρνηση δε θέλει να πάρει πίσω τα κλεμένα. ’λλωστε, αν τα πάρει πίσω τι θα κάνουν εκείνοι που τα πήραν και έμαθαν σε ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής, με ακριβά σπίτια και γούστα;

Νομίζοντας ότι ο λαός αποτελείται αποκλειστικά από τυφλωμένους από το κομματικό πάθος οπαδούς, η προστατευόμενη της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ επινόησε ένα σχέδιο που στο φτωχό μυαλό της φάνταζε μεγαλοφυές: Να πει ότι οι συγχωνεύσεις αποτελούν το προϊόν περίσκεψης και μελέτης για τη βελτίωση του δημόσιου σχολείου, ώστε να εφαρμοστούν νέες παιδαγωγικές μέθοδοι και τα παιδιά να εθιστούν από νωρίς στην εικονική πραγματικότητα.


Είναι γεγονός ότι πολλά σχολεία είχαν αποτελέσει πεδίο περίεργων τοποθετήσεων, που πολλές κατέληγαν στη συνέχεια σε αποσπάσεις σε μεγάλα αστικά κέντρα. Μία κατάσταση που τα δύο μεγάλα κόμματα αλλά και οι συνδικαλιστές εξέθρεψαν προκειμένου να εξυπηρετήσουν κάποιους εκλεκτούς. Αυτό θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί από πολύ παλιά αν οι ηγεσίες του Υπουργείου Παιδείας φρόντιζαν για την ύπαρξη ενός πλαισίου εκπαίδευσης εξ αποστάσεως, χρησιμοποιώντας τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα και τα κατάλληλα σχολικά βιβλία (στα οποία έχουμε αναφερθεί σε άλλα άρθρα μας). Όμως οι πάντες προτίμησαν να αγνοήσουν τη δυνατότητα μίας τέτοιας λύσεως, ώστε να μη θιγούν τα κεκτημένα διαφόρων όμάδων, τόσο των εκπαιδευτικών ώστε να διορίζονται, όσο και των πολιτικών ώστε να διορίζουν.

Αφού λοιπόν το κράτος προέβαλε ως μοναδική λύση να πηγαίνουν τα παιδιά στο σχολείο σε καθημερινή βάση, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν οι εκάστοτε γεωγραφικές συνθήκες, ήταν επόμενο να αναλάβει και την υποχρέωση να διατηρεί τον ελάχιστο αριθμό σχολείων και μεταφορικών μέσων.

Τώρα το κράτος έρχεται και δημιουργεί συνθήκες ανείπωτης ταλαιπωρίας όχι μόνο για τα παιδιά των απομακρυσμένων περιοχών, αλλά ακόμα και για τα παιδιά των αστικών περιοχών.

Ο πολύς κόσμος ορθά κατάλαβε ότι η κατά τα άλλα σοσιαλιστική κυβέρνηση απλώς ψάχνει τρόπο να εξοικονομήσει χρήματα τη στιγμή που οι κρατούντες συνεχίζουν να κάνουν την ίδια προκλητική ζωή, και οι διαμαρτυρίες πολλαπλασιάστηκαν.

Συνεχίζοντας την παράδοσή της, που είναι να κρύβεται στις Βερσαλλίες της ώστε να μην την ενοχλεί ο λαουτζίκος, η ’ννα Διαμαντουέτα βρήκε τη λύση, συνοδεύοντας τις δημόσιες εμφανίσεις της με την παρουσία αμέτρητων αστυνομικών δυνάμεων.

Τα όσα διαδραματίστηκαν κατά τη μαθητική παρέλαση της 25ης Μαρτίου ήταν επανάληψη ενός έργου που έχουμε δει πολλές φορές, με την προσθήκη μερικών σκηνών ακόμα.

Οι πραιτωριανοί της Διαμαντουέτας δημιούργησαν στο Σύνταγμα ένα χωριό Ποτέμκιν, προκειμένου η γραία αυτοκρατορίσκη να μην ενοχληθεί από διαμαρτυρίες. Αστυνομικοί, ανάμεσά τους και ασφαλίτες με πολιτικά, προχώρησαν σε προληπτικές συλλήψεις(!) εκπαιδευτικών και καλλιτεχνών, με την κατηγορία ότι είχαν την πρόθεση(!) να διαδηλώσουν.

Οι εκπαιδευτικοί ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για τις συγχωνεύσεις των σχολείων, ενώ οι καλλιτέχνες είχαν ως σκοπό να παρουσιάσουν ένα happening διαμαρτυρίας για το μνημόνιο χρησιμοποιώντας ανδρείκελα. Αφού οι ασφαλίτες τους προπηλάκισαν στην πλατεία Συντάγματος, είδαμε τις ιλαροτραγικές σκηνές τα ανδρείκελα της εξουσία να μεταφέρουν τα ανδρείκελα ως τεκμήριο της παρανομίας των καλλιτεχνών.


Όταν κάθε παρουσία της υπουργού συνοδεύεται από την παρουσία διμοιριών ΜΑΤ και ασφαλιτών για την προληπτική καταστολή της όποιας διαμαρτυρίας των πολιτών, είναι προφανές ότι η Διαμαντουέτα έχει χάσει και το ελάχιστο λαϊκό έρεισμα που θα μπορούσε να διαθέτει. Και όταν δίνει εντολές για προληπτική καταστολή της όποιας διαμαρτυρίας, αποτελεί πλέον τυπικό παράδειγμα μίας κατηγορίας στην οποία ανήκουν μωροφιλόδοξες αλλαζονικές μεγαλοκυρίες τύπου Μαρίας Αντουανέτας και Έλενας Τσαουσέσκου.

Η επιλεκτική αναγνώριση του πτυχίου της Δραγώνα

Αντιγράφουμε από κείμενο του Νεοκλή Σαρρή:

"Έχοντας κατά τη νεότητά μου διακονήσει ως καθηγητής την τριτοβάθμια εκπαίδευση, παράλληλα προς την Πάντειο και σε ανάλογο ίδρυμα προς αυτό που έχει φοιτήσει η κ. γενική γραμματέας (και μάλιστα σε ομοταγές τμήμα προς εκείνο στο οποίο έχει φοιτήσει η ίδια τμήμα Ψυχολογίας), μπορώ να αναφέρω πολλούς παλιούς φοιτητές και φοιτήτριες που συνέχισαν και αυτοί τις σπουδές τους σε κρατικά, οι περισσότεροι, πανεπιστήμια της Γαλλίας, ολοκληρώνοντας εκεί όλους τους προαπαιτούμενους κύκλους προκειμένου σε τελική φάση να υποστηρίξουν τη διδακτορική τους διατριβή (όπως συνέβη με την κυρία Δραγώνα).
Για όσους απ’ αυτούς διέθεταν και πτυχίο ημεδαπού πανεπιστημίου, όπως για παράδειγμα οι εξαίρετες καθηγήτριες Κλαίρη Συνοδινού και Μαρία Καΐλα, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα αναγνώρισης του διδακτορικού που αφορούσε στην Ψυχολογία. Σε άλλες περιπτώσεις όμως, όπως της καθηγήτριας Β. Ρήγα, του καθηγητή Γιάννη Κουγιουμτζάκη, της αναπληρώτριας καθηγήτριας Π. Ξανθάκου, της επίκουρου καθηγήτριας Σόνιας Κανελλάκη, του εντεταλμένου διδάκτορα Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκου Μάντη κ.ά., οι ενδιαφερόμενοι εκλήθησαν, με βάση την οικεία νομοθεσία, να καλύψουν εκ των υστέρων τα κενά από τα αρχικά μη αναγνωρισμένα έτη διδασκαλίας τα οποία είχαν διανύσει σε ιδιωτικό κολλέγιο ή κέντρο ελευθέρων σπουδών.
Μια παρόμοια περίπτωση με της κ. Δραγώνα είναι της κ. Άννας Αλεξ. Βεγλερή, ανεψιάς του αειμνήστου καθηγητή Φαίδωνα Βεγλερή, η οποία είχε ακριβώς τα ίδια με αυτήν προσόντα. Πτυχίο του Pearce College και διδακτορικό από εγνωσμένου κύρους πανεπιστήμιο των ΗΠΑ. Υποχρεώθηκε όμως -μολονότι διδάκτορας η ίδια- να επαναλάβει τις οικείες σπουδές από το πρώτο έτος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Οι παρατηρήσεις αυτές απέχουν πολύ από του να αποτελούν ψόγο για την κ. Δραγώνα. Ασφαλώς η τριμελής υπό τον καθηγητή Λάμπρο Χουσιάδη, καθηγητή στην Παιδαγωγική σχολή του Αριστοτέλειου, Πανεπιστημίου Αθηνών, και το ΔΙΚΑΤΣΑ προέβησαν σε «διασταλτική ερμηνεία» του νόμου (!) παρακάμπτοντας το νομικό κώλυμα. Βέβαια, η εκλογή της κ. Δραγώνα οπωσδήποτε έπασχε και αναμφίβολα μια εμπρόθεσμη προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας από πάντα έχοντα νόμιμο συμφέρον θα την είχε ακυρώσει.
Η μη προσφυγή και ο διαδραμών έκτοτε χρόνος μπορεί να κάλυψαν την ακυρότητα της εκλογής της, ωστόσο ο διορισμός της στη θέση της ειδικής γραμματέως αποτελεί πρόκληση, δεδομένου ότι προκαλείται μείζον ηθικό πρόβλημα. Η πολιτική ως γνωστόν αποτελεί προέκταση της ηθικής, δεδομένου ότι αναφέρεται στη δεοντικά υπαγορευόμενη πρακτέα πράξη. Με ποιο ηθικό ανάστημα ή κύρος, όντας η ίδια παραβάτις του νόμου και των κανόνων, θα τα προασπίσει, ιδιαίτερα στην κρίσιμη καμπή που διερχόμαστε, αν θα πρέπει (και υπό ποίες προϋποθέσεις) να αναγνωριστούν τα διάφορα κολλέγια και γενικά στις συζητήσεις για την ιδιωτικοποιημένη τριτοβάθμια εκπαίδευση;"

Εύλογα ερωτήματα, που όμως η ηγεσία τόσο του ΠΑΣΟΚ και του ΥΠΕΠΘ όσο και του κρατικού πανεπιστημίου που σιτίζει τη Δραγώνα δε δείχνει πρόθυμη να απαντήσει.

Η Χαρά Νικοπούλου και οι καμαριέρες της Νέας Τάξης

Η βράβευση της Χαράς Νικοπούλου ξάφνιασε πολλές από τις πόρνες τις Νέας Τάξης, που είχαν συνηθίσει στην αποκλειστική προβολή τους από όλα τα μέσα.

Η πρώτη που ανέλαβε να δημιουργήσει αρνητικό προπαγανδιστικό κλίμα ήταν η γνωστή μισθοφόρος του Λαμπράκειου συγκροτήματος Λώρη Κέζα, η οποία τον προηγούμενο καιρό είχε προβεί σε πληρωμένες αγιογραφίες της Δραγώνα και της Διαμαντοπούλου.

Η πληρωμένη γραφίδα δεν ξέχασε να επαναλάβει λόγια συμπαράστασης στη Δραγώνα για το ζήτημα των σπουδών της στο Deree και τον δήθεν "πόλεμο του παρακράτους εναντίον της", τη στιγμή που το παρακράτος είναι που φρόντισε ώστε η Δραγώνα και κάποιες άλλες απόφοιτες του Deree να απολαμβάνουν επιλεκτικά προνόμια άγνωστα για τη μεγάλη μάζα των αποφοίτων του Deree.

Στη συνέχεια, η Κέζα παρουσίασε το εφεύρημα πως δήθεν η Χαρά Νικοπούλου δεν έπρεπε να βραβευθεί γιατί είναι διχαστική καθώς δεν επέτρεψε την περαιτέρω τουρκοποίηση των μικρών μαθητών, και ως δείγμα της διχαστικότητας αυτής αναφέρει στο κατάπτυστο άρθρο της το ότι ο τουρκοπράκτορας σύζυγος της καθαρίστριας του σχολείου της επιτέθηκε τραυματίζοντάς την. Στην περίπτωση αυτή η μονόφθαλμη Κέζα δε βλέπει τη δράση κάποιου παρακράτους.

Η Κέζα επιλόγησε το άρθρο της αναφέροντας πως τα εύσημα έπρεπε να τα πάρουν οι τουρκολάγνες γραίες Δραγώνα και Φραγκουδάκη που τόσα χρόνια φρόντιζαν για την επιβολή της Τουρκικής γλώσσας και συνείδησης στους Ελληνικούς πληθυσμούς της Θράκης. Δεν είναι τυχαίο που στο σημείο αυτό τη σκυτάλη παρέλαβε το γνωστό συνοθύλεμα ομοφυλοφίλων που λέγεται "Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι", αναφέροντας μάλιστα ως "πηγή για το ποιον της βραβευμένης" το άρθρο της δύσμορφης Λώρης Κέζα, το οποίο και αξίωσε να δοθεί βραβείο στις Δραγώνα και Φραγκουδάκη για τα εκατομμύρια των κοινοτικών κονδυλίων που είχαν υπό τον πλήρη έλεγχό τους επί σειρά ετών.

Η συνέχεια της ενορχηστρωμένης προπαγάνδας ήταν το άρθρο της κακάσχημης μέδουσας Άννας Φραγκουδάκη, φυσικά σε εφημερίδα του Συγκροτήματος, με το οποίο διαμαρτυρόταν για τη βράβευση της Νικοπούλου αναφέροντας:

"Προκάλεσε µεγάλη αναστάτωση στο µειονοτικό χωριό, όπου ανακατεύτηκαν ακροδεξιές οργανώσεις. Εκανε µηνύσεις σε µειονοτικές εφηµερίδες και τον µουσουλµάνο επιστάτη του σχολείου προκαλώντας δίκες και καταδίκες (είναι κόρη προέδρου του Αρείου Πάγου)."

Αυτές οι λίγες γραμμές συνοψίζουν και το πνεύμα της Φραγκουδάκη: Δεν πρέπει κανένας να προκαλεί "αναστάτωση", ώστε οι Τούρκοι πράκτορες του προξενείου να κάνουν ανενόχλητα τη δουλειά τους και τα κονδύλια να ρέουν χωρίς κανείς να θέτει το ερώτημα για το αν η χρήση τους είναι η καλύτερη δυνατή. Επιπλέον, μέμφεται τη Νικοπούλου γιατί έκανε μηνύσεις στον Τούρκο πρακτορίσκο που της επιτέθηκε βίαια σπάζοντας το χέρι της και στις μειονοτικές εφημερίδες που δημοσίευαν ψεύδη προσπαθώντας να στρέψουν τη μειονότητα εναντίον της. Τις δίκες τις κέρδισε γιατί ακριβώς ήταν φανερά τα αποτελέσματα της βίαιης επίθεσης εναντίον της, και όχι γιατί χρειάστηκε η παρέμβαση του προέδρου του Αρείου Πάγου.

Αν όμως η Φραγκουδάκη είναι πραγματικά ευαίσθητη στις παρεμβάσεις, τότε γιατί δε λέει τίποτα για τις παρεμβάσεις των συζύγων της φίλης της της Δραγώνα, ώστε από απόφοιτη του Deree να γίνει πανεπιστημιακός(!) και να καταλαμβάνει θέσεις που δεν αρμόζουν σε μία κυράτσα του παρακράτους του Κωλονακίου;

Στο επαίσχυντο άρθρο της, η Φραγκουδάκη τόλμησε να αναφερθεί και στους λιγοστούς ταλαίπωρους Έλληνες που έχουν απομείνει στον Άγιο Παντελεήμονα. Φυσικά αυτές οι μεγαλόσχημες "κυρίες" δεν υπάρχει περίπτωση να υπομείνουν τα όσα υπομένουν οι εναπομείναντες Έλληνες του Αγίου Παντελεήμονα, καθώς η παρέα που κάνουν με αλλοδαπούς σίγουρα γίνεται υπό ειδυλιακές συνθήκες.


Βλέπουμε λοιπόν μία δράκα παρακοιμώμενων διαφόρων παραεξουσιαστικών κέντρων να διαμαρτύρονται για τη βράβευση της Χαράς Νικοπούλου, με τον ισχυρισμό ότι οι Δραγώνα και Φραγκουδάκη δημιούργησαν αξεπέραστο έργο για την προσαρμογή της μειονότητας. Το πόσο επιτυχές ήταν αυτό το έργο και πόσο συνετή ήταν η διαχείριση των τεράστιων κονδυλίων ας αφήσουμε να μας το πουν τα ίδια τα μέλη της μειονότητας. Διαβάζουμε σε άρθρο της εφημερίδας Καθημερινή:

"Η αγωνία της προσαρμογής σε ταινία μουσουλμάνων φοιτητών

Ο Αχμέτ και ο Οσμάν ψάχνουν να βρουν την άκρη στη σχολή που έχουν πετύχει για την εγγραφή τους. Εκεί συναντούν την Αϊσέ και τη Φατμέ, νεοεισαχθείσες επίσης σε σχολές της Πάτρας. Οι τέσσερις πρωτοετείς προσπαθούν να προσαρμοστούν. Είναι φοβισμένοι. Μόνοι, σε μιαν άγνωστη πόλη, σ’ ένα πανεπιστήμιο όπου η ακαδημαϊκή χρονιά έχει ήδη ξεκινήσει. Κινούνται μαζί. Εχουν τους ίδιους φόβους, τις ίδιες αγωνίες προσαρμογής, μοιράζονται κοινά προβλήματα.

Αυτή είναι μόνον η αρχή μιας πραγματικότητας στο σενάριο ταινίας μικρού μήκους, που δημιούργησαν Ελληνες φοιτητές μουσουλμάνοι της Θράκης για να περιγράψουν τη ζωή τους στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Πρωταγωνιστές, τέσσερις φοιτητές και «κομπάρσοι» χριστιανοί και μουσουλμάνοι, μέλη της ίδιας πανεπιστημιακής κοινότητας. Η ταινία, διάρκειας μισής ώρας, με τίτλο «Φοιτητική Αιωνιότητα», δεν παρουσιάζει τις αντιθέσεις και τις διαφορές, αλλά την προσαρμογή τους στη φοιτητική και κοινωνική ζωή. Γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Πάτρα και είναι ο καρπός μιας ακόμη δράσης της «Ογρεντζί Αλεμί» (Ενότητα Νέων), της οργάνωσης μουσουλμάνων φοιτητών που ιδρύθηκε το 2006, συσπειρώνοντας μέσω ιστοσελίδας και ομώνυμου ετήσιου περιοδικού, μειονοτικούς φοιτητές ανά την Ελλάδα.

Τα μέλη της (περί τις 4.000) έχουν την ίδια πορεία. Ζούσαν στην κλειστή κοινωνία της Θράκης και η επιτυχία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τους προσγείωσε στην «άγνωστη» Ελλάδα. Τα βιώματα και οι καθημερινές περιπέτειές τους στο ελληνικό πανεπιστήμιο μεταφέρονται με σάτιρα και χιούμορ."

Κλειστή κοινωνία για την οποία η υπόλοιπη Ελλάδα είναι άγνωστη, αγωνία προσαρμογής. Στη συνέχεια του άρθρου οι φοιτητές αναφέρουν:

"Τα θεμέλιά μας στα ελληνικά δεν είναι τόσο γερά, χρειαζόμασταν μια περίοδο προσαρμογής."

Ποιά είναι λοιπόν η επιτυχία του διδύμου της Νέας Ταξης; Το ότι κράτησαν τη μειονότητα απομονωμένη χωρίς να γνωρίζουν την επίσημη γλώσσα του Ελληνικού κράτους, ώστε να παραμένουν υποχείρια των Τούρκων πρακτόρων;

Η Δραγώνα και η Φραγκουδάκη θα έπρεπε να ζητήσουν τη βράβευσή τους από την Τουρκική Ακαδημία και όχι από την Ελληνική. Αφού είναι φανερό από τα αποτελέσματα των πράξεών τους πως δεν ενήργησαν ούτε προς το συμφέρον της Ελλάδας, ούτε καν της ίδιας της μειονότητας που ισχυρίζονται πως λατρεύουν!