Οι συμβασιούχοι των ΚΕΕ

Η διαμαρτυρία του Σωματείου συμβασιούχων εργαζομένων στα ΚΕΕ (Κέντρα Εκπαίδευσης Ενηλίκων) για τις προφανείς προθέσεις της κυβέρνησης να τερματίσει τον εργασιακό βίο τους στο ΙΔΕΚΕ αποτελεί ένα ιδιότυπο τραγελαφικό μείγμα. Κι αυτό γιατί όλοι οι κάτοικοι της εκπαιδευτικής Ιερουσαλήμ γνωρίζουν με ποιό τρόπο γίνονταν από ανέκαθεν οι προσλήψεις στο ΙΔΕΚΕ (και όχι μόνο). Και αρκετοί από τους περίκλαυστους σήμερα συμβασιούχους του ΙΔΕΚΕ κάποτε καμάρωναν που οι προσωπικές τους γνωριμίες και οι πολιτικές τους διασυνδέσεις τους έβαλαν στις θέσεις αυτές.

Ακόμα και η αναφορά στο υποτιθέμενο έργο των ΚΕΕ αποτελεί προσπάθεια ποδηγέτησης της κοινής γνώμης, καθώς όποιος έχει δει πως μαζεύονται οι "χιλιάδες εκπαιδευόμενοι" προκειμένου να παρουσιαστούν αυτά τα στατιστικά στοιχεία δε μπορεί παρά να γελάσει με την επίκλησή τους.

Οι ίδιοι οι διαμαρτυρόμενοι συμβασιούχοι θέτουν το θέμα στη σωστή τους διάσταση μέσα στο κείμενο της διαμαρτυρίας τους:

"Είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τη δουλειά μας μέχρι τέλους με κάθε μέσο!"

Και αυτό γιατί αυτό το μέσο είναι που τους τοποθέτησε στις θέσεις αυτές και τους κράτησε εκεί μέχρι σήμερα.

Το ερώτημα είναι πόσο αγνές είναι οι προθέσεις της κυβέρνησης για την εξυγίανση των δομών αυτών, γιατί μάλλον το ζητούμενο είναι να αντικατασταθούν οι συμβασιούχοι που ήταν αρεστοί σε προηγούμενους με άλλους συμβασιούχους που θα είναι αρεστοί στους τωρινούς...

Αποσπάσεις και μεταθέσεις

Άρθρο του Χρήστου Κυργιάκη αναφέρεται στο ζήτημα των αποσπάσεων. Παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα:

"Αν σκεφτούμε και το πρόσφατο αμαρτωλό παρελθόν που κουβαλάνε πίσω τους οι αποσπάσεις και οι μεταθέσεις και το οποίο, όπως όλα δείχνουν, εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από ρουσφέτια και πελατειακές σχέσεις, κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη θέσπισης συγκεκριμένων μετρήσιμων κριτηρίων.

Όλοι έχουμε συναντήσει ή έχουμε ακούσει τρανταχτές περιπτώσεις βυσματικών αποσπάσεων ή μεταθέσεων για τις οποίες εκφράζουμε τη δυσαρέσκειά μας και την αγανάκτησή μας όμως όταν πρόκειται για προσωπική μας υπόθεση, δυστυχώς, οι περισσότεροι ακολουθούμε την ίδια τακτική. Ψάχνουμε τις διασυνδέσεις μας επιλέγοντας το ρουσφέτι και όχι τη διεκδίκηση ή, αν χρειαστεί, τη σύγκρουση με τη διοίκηση.

Και βέβαια το σύστημα δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να ικανοποιήσει το αίτημά μας, αν είναι για ρουσφέτι. Αλίμονο, για πελατεία ψάχνει."

"
Ήρθε η ώρα να σταματήσουν οι αποσπάσεις σε γραφεία βουλευτών, υπουργών και υφυπουργών γιατί γίνονται με καθαρά κομματικά κριτήρια και κανείς δεν παίρνει χαμπάρι το πότε και για πόσο γίνονται καθώς επίσης και κάτι μυστήριες αποσπάσεις (π.χ σε δημοτικές ή άλλου είδους βιβλιοθήκες) που γίνονται με φωτογραφικό τρόπο για να εξυπηρετηθούν κάποιοι συγκεκριμένοι."

Θα σταθούμε στην πρόταση για εισαγωγή αντικειμενικών κριτηρίων:

"Προσωπικά, θεωρώ ότι μπορούν να υπάρξουν τέτοια αντικειμενικά κριτήρια, τα οποία είναι λίγο πολύ γνωστά και, πιστεύω, μπορούν να γίνουν αποδεκτά από την πλειοψηφία των συναδέλφων. Συγκεκριμένα:
- Προβλήματα αναπηρίας.
- Σοβαρά προβλήματα υγείας είτε των ίδιων των συναδέλφων είτε των παιδιών τους είτε των συζύγων (καρκινοπαθείς, νεφροπαθείς που χρήζουν αιμοκάθαρσης, κλπ)
- Οικογενειακή κατάσταση (άγαμος, έγγαμος χωρίς παιδιά, έγγαμος με παιδιά, πλήθος παιδιών, μονογονεϊκές οικογένειες κλπ)
- Συνυπηρέτηση
- Εντοπιότητα
- Οικονομική κατάσταση
- Προϋπηρεσία"

Το ερώτημα είναι αν αυτά τα κριτήρια θα συνεχίσουν να είναι αντικειμενικά μέσα στο πλαίσιο λειτουργίας της Ελληνικής εκπαίδευσης. Μέχρι τώρα τα προβλήματα αναπηρίας και υγείας τα προωθούσαν οι αιρετοί, βαφτίζοντας ανάπηρους και ασθενούντες κάποιους που έχαιραν άκρας υγείας. Πολλοί ζητούν προνομιακή μεταχείριση λόγω της οικονομικής τους κατάστασης, η οποία όμως οφείλεται σε διάφορα πάθη. Προϋπηρεσία; Πολλοί την έχουν αποκτήσει (προτού διοριστούν ως μόνιμοι) με τους γνωστούς τρόπους.

Η ουσία είναι ότι το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα έχει απαξιώσει με την ιστορία του κάθε κριτήριο που υπό διαφορετικές περιστάσεις θα μπορούσε να θεωρείται αντικειμενικό.

Η Ευαγγελία Σχοιναράκη-Ηλιάκη στην αυλή του Jeffrey

Ενώ η Διαμαντοπούλου εμφανίζεται ως άτεγκτη ηθικολογούσα που δήθεν κόπτεται ώστε καμία τάξη να μη μείνει χωρίς εκπαιδευτικούς, και ενώ υποτίθεται πως έθεσε τέλος στο καθεστώς των πονηρών αποσπάσεων, έρχεται η περίπτωση της Ευαγγελίας Σχοιναράκη-Ηλιάκη για να αποδείξει πόσο ψευδείς είναι οι ισχυρισμοί της γηράσκουσας Υπουργού.

Η Σχοιναράκη-Ηλιάκη ξεκίνησε ως πράσινη συνδικαλίστρια της ΔΟΕ, για να εκλεγεί στη συνέχεια βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Όπως και στην περίπτωση του Χάρη Τσιόκα, δε μπορούσε το κομματικό κράτος να την αφήσει να βασανίζεται στην τάξη, οπότε της έδωσε το χρίσμα της Νομαρχίας. Όταν έληξε η θητεία της ως Νομάρχις, υποτίθεται πως θα επέστρεφε στα παιδαγωγικά της καθήκοντα. Έτσι, στις 20 Μαρτίου 2011 παρουσιάστηκε στο 43ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου, έχοντας φροντίσει να βρίσκονται έξω από το σχολείο δημοσιογραφίσκοι για να τους κάνει δηλώσεις.

Χωρίς ντροπή, η Σχοιναράκη-Ηλιάκη έβγαλε ολόκληρο λόγο στα κανάλια:

"Χρειάζεται ο καθένας να δουλέψει και να προσφέρει στον τομέα ευθύνης του. ...η φιλοδοξία του καθένα δε θα πρέπει να τοποθετείται πάνω από το συμφέρον του τόπου και των πολιτών ...ο τόπος έχει ανάγκη για προσφορά και εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να επαναπαυθώ στις δάφνες της πολιτικής μου πορείας. Αυτή είναι η δουλειά μου, η ευθύνη μου και εδώ μπορώ να προσφέρω..."

Φαίνεται όμως πως τελικά δεν είχε και πολλά να προσφέρει, καθώς μπορεί να έστησε κανονικό σόου για την υποτιθέμενη επιστροφή της στις σχολικές αίθουσες, αλλά φρόντισε ιδιαίτερα αθόρυβα να λάβει απόσπαση για την αυλή του Jeffrey. Στις 6 Απριλίου 2011, ο Γιωργάκης Παπανδρέου της εξασφαλίζει την πολυπόθητη απόσπαση:

"Αποσπάται από 01.05.2011 η Ευαγγελία Σχοιναράκη - Ηλιάκη του Διογένη, εκπαιδευτικός της Δ/νσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Ηρακλείου, σε θέση Ειδικού Συμβούλου, στη Μονάδα Συντονισμού Ειδικών Προτεραιοτήτων, στη Γενική Γραμματεία Πρωθυπουργού."

Ποιές είναι άραγε αυτές οι Ειδικές Προτεραιότητες που θα συντονίσει η πράσινη δασκάλα, και μάλιστα ως Ειδική Σύμβουλος; ’λλο ένα επίτευγμα του συστήματος πράσινης αξιοκρατίας με την προσωπική εγγύηση του Jeffrey.

H αισχρή μαυρογυαλούρα του Ηρακλείου φώναξε τις κάμερες για να κάνει δηλώσεις για την επιστροφή της στο σχολείο στις 20 Μαρτίου, τη στιγμή που στις 6 Απριλίου ήταν έτοιμη η απόσπασή της. Και αυτή είναι η τυπική διαδρομή όλων των κομματικών κηφήνων τύπου Σχοιναράκη-Ηλιάκη, που όχι μόνο δεν έχουν πατήσει ποτέ τους σε τάξη, όχι μόνο επιζητούν συνδικαλιστικές περγαμηνές για να εξασφαλίσουν την αναρρίχησή τους, αλλά και φροντίζουν ώστε το καθεστώς διαπλοκής να τους βρίσκει πάντα μία θέση αργομισθίας ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να ταλαιπωρηθούν με το να κάνουν μάθημα.

Στην περίπτωση αυτή έχουμε μία επιπλέον πρωτοτυπία: Η πράσινη κυράτσα ήταν τόσο αδίστακτη που φώναξε και τα κανάλια για να αποθανατίσουν την υποτιθέμενη προσφορά της στο κοινωνικό σύνολο μέσω της εκπαιδευτικής διαδικασίας την ίδια στιγμή που είχε κανονίσει να βρει θαλπωρή στο αντίσκηνο του Jeffrey. ’ραγε πόσα αντίστοιχου μεγέθους ψεύδη έχει εκστομίσει ως συνδικαλίστρια και ως βουλευτής;

Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο των συνδικαλιστάδων!

Πανεπιστήμια: Ακτινογραφίες για τους ανεπιθύμητους

Τα τελευταία χρόνια κάποιοι έχουν εφεύρει έναν καινούριο τρόπο για να αποθαρρύνουν τους ανεπιθύμητους από τη διεκδίκηση θέσεων στο δημόσιο πανεπιστήμιο.

Στα διάφορα ΦΕΚ των θέσεων που έχουν βγει τα
τελευταία χρόνια απαιτείται αν είσαι υποψήφιος (α) ακτινογραφία (β) γνωμάτευση
παθολόγου - αν θυμάμαι καλά (γ) γνωμάτευση ιατρικού συμβουλίου βάσει των παραπάνω.
Το "κουλό" είναι πως δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα ίδια "ιατρικά δεδομένα" για
παραπάνω από μία θέσεις!!! Έτσι αν κάνεις το "λάθος" να ενδιαφερθείς για 3 θέσεις,
πρέπει να υποστείς και 3 ακτινογραφίες...

Μιά και ο Πανάρετος είχε την τόλμη να καταργήσει το αναχρονιστικό μέτρο των ακτινογραφιών για τους υποψήφιους φοιτητές, μήπως θα έπρεπε να δει και το θέμα αυτό που αφορά τους υποψήφιους καθηγητές;

Γιατί σίγουρα με τις υπάρχουσες συνθήκες εκλογής νέων καθηγητών, είναι διαφορετικό να πηγαίνει ο "μιλημένος" υποψήφιος και να βγάζει τις εξετάσεις με τη σιγουριά της κανονισμένης εκλογής του, και διαφορετικό να ταλαιπωρείται ο αφελής επιστήμονας που νομίζει πως έχει ελπίδες καθαρά και μόνο λόγω της επιστημονικής του κατάρτισης.

Οι ευαισθησίες της ΕΛΜΕ Πειραιά

Διαβάζουμε σε έγγραφο της ΕΛΜΕ Πειραιά:

"Η ΕΛΜΕ Πειραιά θεωρεί δικαιολογημένη την αγανάκτηση καθηγητών, γονιών και μαθητών των Εσπερινών Λυκείων (ΓΕΛ, ΕΠΑΛ) για την υπουργική ρύθμιση με την οποία μεταφέρονται οι πανελλαδικές τους εξετάσεις σε πρωινή βάρδια. Πρωινές εξετάσεις για τους μαθητές που δουλεύουν το πρωί! Η πρωτοφανής ρύθμιση, αν επιμείνει το Υπουργείο στην εφαρμογή της, θα δημιουργήσει επιπλέον εμπόδια στη συμμετοχή των μαθητών στις εξετάσεις, με κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά ή το απολυτήριό τους.
Η τελευταία αυτή απόφαση επισφραγίζει την κυβερνητική αδιαφορία για τα οξυμμένα προβλήματα των νυχτερινών μαθητών, που σε όλο και δυσκολότερες συνθήκες προσπαθούν να συνδυάσουν τη δουλειά με το σχολείο, με συνέπειες συχνά την απώλεια της εργασίας ή την εγκατάλειψη των σπουδών τους."

Άραγε στους μαθητές και τις μαθήτριες που κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους οι ΟΛΜΕδες της ΕΛΜΕ Πειραιά περιλαμβάνουν και τους γόνους μονίμων εκπαιδευτικών, που μαζί με άλλους προνομιούχους γράφονται παράνομα στα νυχτερινά λύκεια για τα γνωστά οφέλη; Ή μήπως στην ΕΛΜΕ Πειραιά ξέχασαν κιόλας το ρόλο τους στην αποπομπή διευθύντριας νυχτερινού σχολείου επειδή αρνήθηκε να προβεί σε παράνομες εγγραφές δήθεν "εργαζόμενων παιδιών";

Στην ίδια ανακοίνωση, οι συνδικαλιστάδες του Πειραιά αναφέρουν:

"στα μεγάλα αστικά κέντρα παρατηρούνται �νέες� μορφές αναλφαβητισμού"

Άραγε τι έχουν να πουν για τις δικές τους ευθύνες στο θέμα αυτό; Και επειδή θα κάνουν πως δεν ξέρουν τίποτα, θα αναφερθούμε σε αυτές στο μέλλον...

Ο αριθμός των εισακτέων

Δε φειδόμεθα κριτικής εναντίον της Διαμαντοπούλου, αλλά η περίπτωση του αριθμού των εισακτέων ήταν χαρακτηριστική του τρόπου λειτουργίας της τριτοκοσμικής εκπαιδευτικής κοινότητας της Ελλάδας.

Η Διαμαντοπούλου είπε το αυτονόητο, ότι δηλαδή ο καθορισμός του αριθμού των εισακτέων δεν είναι απαραίτητο να έχει προηγηθεί των εξετάσεων. Η λυσσαλέα αντίδραση των εκπαιδευτικών για το πιθανό ενδεχόμενο να μη μπουν σε ΑΕΙ ή έστω ΤΕΙ όλοι οι διαγωνιζόμενοι δείχνει την κατάπτωση του εξεταστικού συστήματος, το οποίο έχει χάσει πλέον κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο, με ευθύνη των εκπαιδευτικών και των συνδικαλιστών τους.

Όσο για τη Διαμαντοπούλου, εισπράττει τα αποτελέσματα της πολιτικάντικης απόφασής της για κατάργηση της βάσης του 10...

Ιωάννης Διώτης ο Πανεπιστήμων

Φαίνεται πως δεν υπάρχει δημόσια θέση που να μην είναι κατάλληλη για το γνωστό από την υπόθεση της 17Ν τέως εισαγγελέα Ιωάννη Διώτη. Από τη στιγμή που παραιτήθηκε από το δικαστικό σώμα, δήθεν για λόγους υγείας, το βρίσκουμε να λαμβάνει τη μία κρατική θέση μετά την άλλη σε διάφορα πόστα που δε φαίνονται να έχουν μεγάλη σχέση με την έως τώρα κατάρτισή του.

Θυμίζουμε πως διατελεί σύμβουλος του Χρυσοχοϊδη σε οποιοδήποτε υπουργείο αυτός πάει, ενώ τώρα ανέλαβε τη θέση του ΓΓ του ΣΔΟΕ, αν και στις περγαμηνές του δεν εμφανίζεται κάτι που να αποδεικνύει γνώσεις οικονομικών. Φαίνεται όμως πως ο συνταξιούχος Διώτης είναι αναντικατάστατος και δεν υπάρχουν άνεργοι επιστήμονες για να τον αντικαταστήσουν.

Η τοποθέτησή του στο ΣΔΟΕ διαφημίστηκε δεόντως από τον κυβερνητικό τύπο και τα παπαγαλάκια των δημοσιογραφικών γραφείων. Εκείνο που δεν προσδιορίστηκε όμως είναι αν στις έρευνες του ΣΔΟΕ θα συμπεριλάβει και το πως ο γιός του Παναγιώτης Διώτης έκανε dolce vita που συναγωνιζόταν αυτή των παιδιών εφοπλιστών, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που έκανε το salto mortale από τον έβδομο όροφο του Υπουργείου Δημοσίας Τάξης όταν έγινε η αποκάλυψη πως ο Goldmann τον πήρε ως νομικό σύμβουλο στο υπουργείο χωρίς να έχει πάρει ποτέ του πτυχίο νομικής.

Ο απατεώνας Παναγιωτάκης τη γλύτωσε με μερικά ελαφρά τραύματα, ενώ το κράτος δεν έδειξε απέναντί του την ίδια σκληρότητα που δείχνει απέναντι στους κοινούς απατεώνες που δεν έχουν την τύχη να είναι παιδιά εισαγγελέων με ανάμειξη σε υποθέσεις τρομοκρατίας και υποκλοπών (υπόθεση Τσαλικίδη). Το πιθανότερο είναι ότι θα τον ξαναδούμε στο μέλλον, όταν ο πατέρας του θα έχει φροντίσει να του εξασφαλίσει το πτυχίο, να ποζάρει σε κάποιο γραφείο που θα του έχει εξασφαλίσει ο Goldmann.

Όσο για το γεροντοκράτη Ιωάννη Διώτη, αναρωτιόμαστε πόσες θέσεις ακόμα θα αρπάξει ο συνταξιούχος πανεπιστήμων.