Οι σπουδές των πολιτικών: Jeffrey Mineiko

To βιβλίο του Δήμου Μάρκου Μπότσαρη �Η Εύα Γεωργίου Παπανδρέου αποκαλύπτει� αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις μέρες μας, αφού πλέον η χώρα ξεπουλήθηκε από τον Αμερικανοπολωνοεβραίο πρωθυπουργό της.

Αξίζει να διαβάσετε όλα τα αποσπάσματα από το βιβλίο, εμείς όμως θα σταθούμε σε ορισμένα.

"Ο Πλαστήρας ήταν τιμημένος στρατηγός και είχε χρηματίσει δύο φορές πρωθυπουργός. Όταν πέθανε, μερικοί φίλοι και συγγενείς πήγαν στο σπίτι που κατοικούσε για να ετοιμάσουν την κηδεία του και να μαζέψουν τα πράγματά του. Εκεί βρήκαν ολόκληρη την �περιουσία� του Πλαστήρα. Ήταν μερικά παράσημα, ένα σιδερένιο κρεβάτι εκστρατείας, δύο-τρεις τριμμένες κουβέρτες και μια εικόνα του Αγίου Νικολάου!
Το φωτεινό αυτό παράδειγμα ηθικής δεν έχει ξεχαστεί. Πολλές φορές έτυχε να ακούσω να το αναφέρουν στις συζητήσεις τους ακόμα και πολιτικοί αντίπαλοι του στρατηγού. Και πέρα απ� αυτό, όμως, κανείς από τους μέχρι το 1981 πολιτικούς μας δεν μας είχε συνηθίσει στο είδος της πολυτελούς και σπάταλης ζωής που ζει και προκλητικά επιδεικνύει ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Νυχτερινά κέντρα, μπουζούκια, αναρίθμητα σπάταλα ταξίδια με �κουστωδίες συνοδών�, πολυτελείς διακοπές, δημόσιες εμφανίσεις με �επίσημες ευνοούμενες�! Τέτοια φαινόμενα που ο τόπος αυτός δεν είχε γνωρίσει με πρωταγωνιστικές κοινοβουλευτικές δημόσιους άνδρες, παρά μόνο σ� αυτά τα τελευταιά έξι χρόνια που κυβερνά το ΠΑΣΟΚ."

"...Τόσο οι �Αμερικανοσπουδαγμένοι�, όσο και οι φοιτητές της Ευρώπης που πλαισίωναν τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΚ, απέβλεπαν έκτοτε στον ίδιο κοινό στόχο: Στο προσωπικό τους �βόλεμα� μετά την πτώση της δικτατορίας.

Δεν αναφέρομαι βέβαια στο σύνολο των μελών του ΠΑΚ. Μέλος του ΠΑΚ άλλωστε υπήρξα κι εγώ ο ίδιος. Και μπορώ να βεβαιώσω ότι υπήρχαν αγνοί δημοκράτες μέσα στις τάξεις του, έτοιμοι και πρόθυμοι να αγωνιστούν για την ανατροπή της δικτατορίας και για μια καλύτερη Ελλάδα.
Υπήρχαν όμως στο ΠΑΚ και πολλοί καιροσκόποι. Σκέτοι καιροσκόποι και τυχοδιώτες. ’νθρωποι που από την πρώτη κιόλας μέρα της ένταξής τους στο ΠΑΚ έβλεπαν εαυτούς τους να νέμονται την εξουσία με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου και σε τελική ανάλυση να πλουτίζουν με το χρήμα του λαού.
Αυτοί οι τυχοδιώκτες και οι καιροσκόποι επέπλευσαν μέσα στο ΠΑΚ. Ήταν τέτοιες οι προτιμήσεις, οι επιλογές, η συμπεριφορά και η τακτική του Ανδρέα, ώστε αν δεν ήσουν καιροσκόπος, τσανακογλείφτης και κόλακας δεν υπήρχει καμιά περίπτωση να διακριθείς εκεί μέσα και να ανέβεις στην �ηγετική ομάδα� που είχε δημιουργήσει.
Από τη στιγμή λοιπόν που η οργάνωση περιήλθε στον απόλυτο έλεγο του Ανδρέα και της κλίκας του, άρχισαν αμέσως και τα σκάνδαλα.
Τι έγιναν αλήθεια, εκείνα τα τεράστια ποσά των δολαρίων των μάρκων και των κορωνών που περιήλθαν στο ΠΑΚ;
Το ΠΑΚ δεν εισέπραττε μόνο τις εισφορές των μελών του. Οι πηγές χρηματοδότησής του ήσαν πολλές και άδηλες.
Δεν ήταν μόνοι οι �έρανοι� ανάμεσα στο ελληνικό στοιχείο, από την Αυστραλία μέχρι τον Καναδά και από την Καλιφόρνια μέχρι τη Γερμανία. Ήταν και οι γενναίες επιδοτήσεις από δημοκρατικά κόμματα της βόρειας Ευρώπης και φυσικά τα πλούσια αραβικά εμβάσματα των �αδελφών� Σαντάμ Χουσεϊν, Μουαμμάρ Ελ Καντάφι και Γιάρερ Αραφάτ.
Αλησμόνητος στον Ανδρέα θα μείνει ο προσωπικός εξευτελισμός του σε συνδιάσκεψη του ΠΑΚ, όταν μπροστά σε όλους τους �συνέδρους�, ο Κρις Γιόγκερσεν, εκπρόσωπος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Δανίας, σηκώθηκε και ρώτησε τον Ανδρέα με αυστηρή γλώσσα πού πήγαν τα χρήματα που είχε δώσει το κόμμα του ως οικονομική ενίσχυση του ΠΑΚ!
Ο Ανδρέας είχε �πανιάσει� και απομείνει άλαλος! Με την ένοχη σιωπή του ομολογούσε καταντροπιασμένος μπροστά στους �συνέδρους� την αλήθεια των όσων είχαν αρχίσει δειλά-δειλά να συζητούνται ανάμεσα στα μέλη του ΠΑΚ, ότι δηλαδή τα χρήματα αυτά τα είχαν ιδιοποιηθεί ο ίδιος και η �κλίκα� του.
Είμαι, επίσης σε θέση να γνωρίζω από άμεση προσωπική αντίληψη ότι τεράστια ποσά εισπράχθηκαν από τον Ανδρέα Παπανδρέου και την �κλίκα� του για λογαριασμό του ΠΑΚ από �εφ� άπαξ οικονομικές ενισχύσεις� πλουσίων ομογενών της Αμερικής. Εγώ ο ίδιος είχα δώσει στον Ανδρέα ένα τσεκ 17.000 δολαρίων προσφορά ομογενούς που διατηρούσε πρατηρίων βενζίνης στο Ιλλινόις.
Οι άνθρωποι αυτοί, δεν ήθελαν για διάφορους λόγους, να φαίνονται ότι βοηθούσαν τον αντιδικτατορικό αγώνα. Έδιναν λοιπόν τα χρήματά τους στον Ανδρέα ή στους κατά τόπους εκπροσώπους του ΠΑΚ κρυφά, με την καλή από μέρους τους πίστη ότι τα χρήματα αυτά θα πήγαιναν για τον ιερό σκοπό της αποκατάστασης της δημοκρατίας στην Ελλάδα! Αλλά: το ΠΑΚ εξωτερικού επί έξι ολόκληρα χρόνια δεν έκανε καμιά σημαντική πράξη αντίστασης στην Ελλάδα. Δεν ξόδεψε ούτε μια δραχμή. Αγοράστηκαν, όμως, την ίδια εποχή από τον Ανδρέα ή από ανθρώπους που ενεργούσαν για λογαριασμό του η βίλλα στο Τορόντο και τα μαγαζιά στο Μόντρεαλ.
Η αγορά της πανάκριβης βίλλας του Τορόντο έχει ομολογηθεί από τον ίδιο τον Ανδρέα. Αντίθετα, την αγορά του κτιρίου καταστημάτων στο κέντρο του Μόντρεαλ ο Ανδρέας την κρύβει. Θα πήγαινε πολύ! Όμως οι Έλληνες του Μόντρεαλ επιμένουν ότι το κτίριο ανήκει στον Ανδρέα Παπανδρέου. Δείχνουν ποιο είναι και προσθέτουν ότι στα χαρτιά φαίνεται ως ιδιοκτήτρια μια άγνωση σ� αυτούς εταιρεία.
Συνολικά, το θέμα δεν χρειάζεται και πολλή φιλοσοφία. Διότι είναι ζήτημα αριθμών:
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, από το 1968, μέχρι και τα τέλη του 1974, είχε πολύ περιορισμένα εισοδήματα. Είχε εργαστεί για λίγο καιρό καθηγητής σε Πανεπιστήμιο της Σουηδίας και για κάπως μεγαλύτερο διάστημα καθηγητής σε Πανεπιστήμιο του Καναδά. Κι αν ακόμα δεχτούμε ότι εργάστηκε συνεχώς και τα έξι χρόνια που έμεινε εκτός Ελλάδος (πράγμα που δεν συνέβη), αποκλείεται τα εισοδήματά του ως καθηγητή Πανεπιστημίου να του επέτρεψαν την αγορά του Τορόντο. Κι αυτό, διότι ο μεγαλύτερος μισθός που μπορούσε να έχει ως καθηγητής Πανεπιστημίου ήταν 40.000 δολάρια το χρόνο. Ζώντας σε ξένες χώρες, έχοντας τέσσερα παιδιά και ξοδεύοντας σχεδόν κάθε βράδυ χρήματα σε ολονύχτιες διασκεδάσεις με μπουζούκια και άφθονο αλκοόλ (είναι αδιαμφισβήτητα αυτά), λογικά θα έπρεπε και να δανείζεται για να μπορεί να ζει.
Αλλά κι αν ακόμα ζούσε με την οικογένειά του μια ζωή αιματηρών οικονομιών, σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να βάζει στην άκρη περισσότερα από 15.000 δολάρια το χρόνο. Το ποσό αυτό μας κάνει συνολικά για τα έξι χρόνια 90.000 δολάρια. Η βίλα στο Τορόντο όμως, άξιζε, πέρα από κάθε αμφιβολία, πολύ περισσότερο από 250.000 δολάρια!
Από πού βρέθηκαν αυτά τα λεφτά; Έχουμε μήπως εδώ ανάγκη και άλλων αποδείξεων πέρα από την αδιάψευστη γλώσσα των αριθμών;"

Η "καθηγητική ακαδημαϊκή καριέρα" αποτελεί χαρακτηριστική προσωρινή απασχόληση κάποιων που στη συνέχεια με κάποιο τρόπο διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα. Θα έλεγε κανείς πως ένα αόρατο χέρι τους τοποθετεί σε τέτοιες θέσεις που δεν απαιτούν πολύωρη απασχόληση, μέχρι να έρθει ο καιρός να βγουν από την αφάνεια και να παίξουν το ρόλο που έχει επιλεγεί γι'αυτούς. Και είναι αρκετά τα παραδείγματα, πέρα από τον Ανδρέα Πανανδρέου, ατόμων που τοποθετήθηκαν είτε σε ακαδημαϊκές θέσεις, είτε στη διοίκηση εκπαιδευτικών οργανισμών, σε θέσεις που θα έλεγε κανείς πως είχαν κρατηθεί για συγκεκριμένες εξυπηρετήσεις.

" �Ρεμούλες� όμως στα χρήματα του ΠΑΚ γίνονταν και από την ηγετική �κλίκα� του ΠΑΚ στη Δυτική Ευρώπη, όπου δέσποζε η ομάδα Τσοχατζόπουλου. Στο συμπέρασμα αυτό οδηγείται κανείς αβίαστα ύστερα από τρεις φοβερές καταγγελίες που έγιναν μέσα από τα βαθύτερα σπλάγχνα του ίδιου του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ.
Ένας εξάδελφος του αξέχαστου Νικηφόρου Μανδηλαρά, μέλος του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ αργότερα, δεν άντεξε! Βγήκε κάποια στιγμή ανοιχτά από τις εφημερίδες και κατάγγειλε ότι οι ιθύνοντες του ΠΑΚ Γερμανίας είχαν κατασπαταλήσει και σφετεριστεί χρήματα του ΠΑΚ.
Ο Διαμιανός Βασιλειάδης, άλλο έμπιστο και μαχητικό στέλεχος που είχε εκπαιδευτεί και στη χρήση όπλων σε στρατόπεδο Παλαιστινίων για λογαριασμό του ΠΑΚ, αποχώρησε κάποια στιγμή από το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλοντας κι αυτός την παρέα του ’αχεν (Τσοχατζόπουλος) για λοβιτούρες στα χρήματα του ΠΑΚ.
Η τρίτη καταγγελία έγινε από τον βουλευτή τότε του ΠΑΣΟΚ και σήμερα της Νέας Δημοκρατίας Διονύση Μπουλούκο.
Ο Διονύσης Μπουλούκος, αμέσως μετά τη διαγραφή του από το ΠΑΣΟΚ, τον Νοέμβριο του 1984, έδωσε στην αίθουσα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών συνέντευξη Τύπου και αποκάλυψε τον πόλεμο των φατριών μέσα στο �Κίνημα�. Αποκάλυψε όμως επίσης ότι η φατρία των �Γερμανών� ήταν ισχυρή και αδιάσπαστη διότι τα μέλη της συνέδεαν αόρατοι ιστοί αράχνης που είχαν αμαρτωλά υφανθεί από τα χρόνια του ΠΑΚ στο εξωτερικό.
Η καταγγελία αυτή του Διονύση Μπουλούκου αποδείχτηκε όχι μόνο αποκαλυπτική αλλά και προφητική: Στα περισσότερα και μεγαλύτερα σκάνδαλα που ήρθαν αργότερα στο φως της δημοσιότητας πρωταγωνιστές ήσαν �διακεκριμένα� μέλη της ομάδας των Γερμανών."

"Όλοι όσοι γνωρίζαμε το ΠΑΣΟΚ από μέσα, παρακολουθούσαμε το πώς κάθε σημαίνον στέλεχος προωθούσε μέλη της οικογένειάς του ή της ομάδας του προς την κατάληψη νευραλγικών και παχυλά αμειβόμενων θέσεων. Κανένας από αυτούς που σήμερα είναι γνωστοί ως ήρωες σκανδάλων δεν ήταν ουρανοκατέβατος. Όλοι τους οφείλουν τη θέση τους και τη δύναμή της εξουσίας τους σε κάποιο πρωτοκλασσάτο στέλεχος ή σε μια δυναμική ομάδα-φατρία του Κινήματος.
Δεν είχε σταματήσει ακόμα ο απόηχος από την πρώτη εκείνη καμπανιστή δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου ότι η κυβέρνησή του θα είναι �κυβέρνηση όλων των Ελλήνων� και εξαπολύθηκε απνηγής διωγμός κατά των ανθρώπων που υπηρετούσαν σε κυβερνητικής ή απλές υπαλληλικές θέσεις και (κατά τεκμήριο) δεν ήσαν οπαδοί του ΠΑΣΟΚ. Έπρεπε, βλέπετε, αμέσως-αμέσως να� αδειάσουν μερικές θέσεις!
Μέσα στον πρώτο κιόλας μήνα απολύονται 70 υπάλληλοι της Εμπορικής Τράπεζας, 80 υπάλληλοι της Γενικής Γραμματείας Τύπου, 40 φύλακες μουσείων, 25 υπάλληλοι του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Κομοτηνής, 10 υπάλληλοι του υπουργείου Οικονομικών και πριν συμπληρωθεί το περίφημο �πρόγραμμα των 100 ημερών� οι απόλυσεις για λόγους κομματικούς παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας. Απολύονται 200 υπάλληλοι της Ολυμπιακής, άλλοι 50 υπάλληλοι της Γενικής Γραμματείας Τύπου, όλοι οι πρόσθετοι αστυνομικοί που φρουρούσαν τις Εφορίες και εξελίσσονται σε μαζικούς διωγμούς οι απολύσεις στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, στα Ταχυδρομεία, στις Συγκοινωνίες, στα Γραφεία Τύπου του εξωτερικού και γενικά σε όλους τους τομείς της κυβερνητικής δραστηριότητας.
Η πρώτη διαμαρτυρία γι� αυτή την ανίερη αναβίωση της εποχής του Κήπου του Κλαυθμώνος και του �Τζουμπέ� ήρθε εκείνες τις μέρες από επίσημο συνδικαλιστικό όργανο των εργαζομένων, την Ομοσπονδία Υπαλλήλων ΕΛΤΑ, η οποία κατάγγειλε δημόσια ότι οι κομματικές διώξεις στον υπαλληλικό κόσμο είχαν πάρει τον χαρακτήρα πογκρόμ.
Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά διαδραματίζονται στον κόσμο των μικρών υπαλλήλων, γιατί στο επίπεο των λεγομένων �πολιτικών� κυβερνητικών θέσεων (Νομάρχες, Γενικοί Γραμματείς, Διοικητές Τραπεζών, Οργανισμών και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας, Διευθυντές Κρατικών Επιχειρήσεων κλπ.) η �αλλαγή φρουράς� υπήρξε καθολική, όπως βέβαια γίνεται πάντοτε όταν αλλάζει η Κυβέρνηση στην Ελλάδα.
Οι μικροί και ασήμαντοι υπάλληλοι, όμως; Τι έφταιγαν; Τι έφταιγαν οι οδηγοί και οι σταθμάρχες της ΕΑΣ ή οι φύλακες των Μουσείων και οι κλητήρες του ΟΤΕ; Οι χιλιάδες χαμηλόμισθοι υπάλληλοι που βρέθηκαν στο δρόμο;
Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι πραγματοποιείται ή� �αλλαγή�! Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια κολοσσιαία προσπάθεια να κομματικοποιηθεί η κρατική μηχανή, σε συνδυασμό με το �βόλεμα� των οπαδών, των φίλων των συγγεννών και των μελών της �ομάδας� του κάθε ισχυρού μέσα στο ΠΑΣΟΚ.
Παράλληλα προς το όργιο των απολύσεων έχουμε εκείνους τους πρώτους μήνες της εξουσίας του ΠΑΣΟΚ και τους εξαναγκασμούς σε παραίτηση. Παραμένει ακόμα μέχρι σήμερα άγνωστος ο αριθμός των υπαλλήλων που αναγκάστηκαν να παραιτηθούν γιατί βρέθηκαν για διάφορους λόγους στο στόχαστρο των πρασινάνθρωπων. Μιλάμε για χιλιάδες.
Και αρχίζει ο χορός των διορισμών. Πρώτη βέβαια έρχεται η� οικογένεια!
’μεσα πρέπει να �βολευτούν� τα αδέλφια, τα παιδιά, οι γυναίκες, τα ανήψια, οι γαμπροί και τα ξαδέλφια. Ο Ανδρέας Παπανδρέου κάνει τη γυναίκα του Πρόεδρο των Ελληνίδων Γυναικών ενώ είναι� Αμερικανίδα υπήκοος! Τον γυιό του Γιωργάκη τον κάνει βουλευτή και αργότερα υφυπουργό! Τον άλλο του γυιό, Ανδρέα, �ειδικό σύμβουλο� στο υπουργείο Εθνικής ’μυνας! Τον γαμπρό του Θ. Κατσανέβα, Διοικητή στον ΟΑΕΔ και αργότερα στο ΙΚΑ και την κόρη του Σοφία τοποθέτησε σε Επιτροπές Εργασίας της Αγροτικής Τράπεζας.
Το φαινόμενο της �οικογενειοκρατίας� παίρνει σιγά-σιγά διαστάσεις απίστευτες και πρωτοφανείς. Η � �αγία� οικογένεια οργιάζει!
Θα χρειάζονταν εκατοντάδες σελίδες για να καλφυθεί το θέμα των �οικογενειακών� διορισμών. Ας δούμε, όμως ορισμένα �αντιπροσωπευτικά� δείγματα. Τον καιρό της παντοδυναμίας του �τσάρου� Γεράσιμου Αρσένη, ο αδελφός του Βικέντιος Αρσένης ήταν Πρόεδρος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων (ΕΒΟ), η γυναίκα του Γεράσιμου Λούκα κατσέλη, Διευθύντρια του ΚΕΠΕ, η αδελφή της Νόρα Κατσέλη βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ, η πεθερά του Γεράσιμου, Αλέκα Κατσέλη, μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου και η γυναίκα του Βικέντιου, Λώρα, διευθύντρια του Γραφείου Παροχής Πληροφοριών για επενδύσεις!
Ο Αντώνης Τρίτσης είχε διορίσει την� αλλοδαπή γυναίκα του Σούζαν Μυλχάουζερ �ειδική σύμβουλο� στην ΕΡΤ!
Ο ’κης Τσοχατζόπουλος διόρισε τον αδελφό του Στέφανο διευθυντή του ΕΟΤ στη Βόννη! Αυτό δεν ήταν ίσως και τόσο απαράδεκτο, αν ο κ. Διευθυντής δεν ήταν, πριν διοριστεί σ� αυτή τη θέση, σερβιτόρος σε κοσμική ταβέρνα της Θεσσαλονίκης! Αυτό είναι πραγματικά �αλλαγή�! Από σερβιτόρος, διευθυντής του ΕΟΤ!
Ο Σήφης Βαλυράκης διόρισε τον θείο του Σταύρο (πρών μπακάλη) σύμβουλο στο υπουργείο Συγκοινωνιών! Δεν άφησε όμως απ� έξω και τα αδέλφια του! Ο Γιάννης Βαλυράκης πήγε σε ανώτερη θέση τον Οργανισμό Διεξαγωγής Ιπποδρομιών και ο Ανδρέας Βαλυράκης διευθυντής σε ασφαλιστική Εταιρεία θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας.
Η Μελίνα Μερκούρη τοποθέτησε τον αδελφό της Σπύρο στο υπουργείο Πολιτισμού και τον άντρα της Ζυλ Ντασσέν σκηνοθέτη στο Εθνικό Θέατρο.
[...και πολλά ακόμα]
Ο Λαλιώτης τον θείο του στην Ασφαλιστική Εταιρεία �Φοίνιξ�, ο Γεννηματάς την ανηψιά του στο υπουργείο Εσωτερικών [...κλπ].
Τον Κώστα Σημίτη τον βάφτισε μέλος της βασιλικής Οικογένειας και έχει τεράστια περιουσία σε ακίνητα, ενώ ο αδελφός του Σπύρος Σημίτης, ζει στη Γερμανία, όπου είναι καθηγητής σε Πανεπιστήμιο και έχει στενές σχέσεις με τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ίσως από προπολεμικά, οι αδελφοί Σημίτη, δεν είχαν απολύτως κανένα οικονομικό πρόβλημα. Επειδή όμως φαίνεται ότι ισχύει πάντοτε ο κανόνας �τα λεφτά πάνε στα λεφτά�, μια διαιτησία της ΔΕΗ με αντικείμενο τεράστια χρηματικά ποσά και ανάλογη αμοιβή, ανατέθηκε στον αδελφό του υπουργού και Γερμανό υπήκοο Σπύρο Σημίτη!
[...και διάφορα λοιπά]
Εκτός όμως από τα αδέλφια, τις γυναίκες και τ� ανήψια έχουμε και τα� βλαστάρια μας! Τι γίνεται άραγε όταν τα βλαστάρια μας αυτά δεν μπορούν να μπουν στα ελληνικά Πανεπιστήμια;
Ο γυιός του Κουτσόγιωργα μεταγγρέφεται από το Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών στη Νομική Αθηνών. Η κόρη του Παρασκευά Αυγερινού από την Ατλάντα των ΗΠΑ στο Πολυτεχνείο Αθήνας. Τα παιδιά του βουλευτή Φλώρινας Στεφανίδη μπαίνουν στο Πανεπιστήμιο ως� βορειοηπειρώτες χωρίς εξετάσεις, αλλά από τις εφημερίδες αποκαλύπτεται ότι ο Στεφανίδης ήξερε την Αλβανία μόνο από τον� χάρτη και ο βουλευτής αυτός παραπέμπεται να δικαστεί για την από μέρους του κατασκευασμένη ψευδή βεβαίωση περί της δήθεν βορειοηπειρώτικης καταγωγής του!
Ο σημερινός υπουργός Δημόσιας Τάξης Δροσογιάννης, για να μετεγγράψει τον γυιό του από τη Νομική Θράκης στη Νομική Αθηνών, παρουσίασε ένα έγγραφο κατά το οποίο υπήρχε σοβαρός κίνδυνης ζωής για τα μέλη της οικογένειάς του!
Ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Πρωθυπουργού, Αντώνης Λιβάνης, για τον ίδιο σκοπό δηλαδή για μετεγγραφή του γυιού του, παρουσίασε έγγραφο κατά το οποίο ο γυιός του έπασχε από μελαγχολία με τάσεις αυτοκτονίας!
Όπως ήδη έχουν αντιληφθεί οι αναγνώστες ο κατάλογος των περιπτώσεων της �οικογενειοκρατίας� είναι μακρύς και ανεξάντλητος."

Οι υπεύθυνες θέσεις που αφορούσαν τη διοίκηση του κράτους θεωρήθηκαν λάφυρο για τις νέες πριγκηπικές οικογένειες που προέκυψαν από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, και ήρθαν να προστεθούν στις πριγκηπικές οικογένειες του καραμανλικού καθεστώτος. Οι σπουδές δεν είχαν κάποια ιδιαίτερη σημασία, όμως κάποιοι φρόντισαν ώστε να εξασφαλίσουν στους γόνους τους τα αναγκαία "χαρτιά" ώστε να μπορούν να τους διαδεχτούν στο μέλλον χωρίς γκρίνιες από τη μεριά των "αντιπάλων" γόνων.

Βέβαια, οι παλαιότεροι προνομιούχοι είχαν φροντίσει από παλαιότερα να εξασφαλίσουν "καλές σπουδές" για τους γόνους τους. Όπως έγινε στην περίπτωση του Jeffrey Mineiko και των συμμαθητών του. Επειδή όμως ακόμα και το κατά γενική ομολογία εύκολο αντικείμενο που επέλεξε δεν ήταν αρκετά εύκολο γι'αυτόν, βρέθηκε η απαραίτητη βοήθεια:

"Η Εύα βοήθησε αποτελεσματικά τον Γιώργο στις σπουδές του. Και στο τέλος, η Εύα ήταν εκείνη που έγραψε την πανεπιστημιακή διατριβή με την οποία ο Γιωργάκης Παπανδρέου πήρε το περιπόθητο �χαρτί�."

Αυτές είναι οι λαμπρές σπουδές που τόσες δεκαετίες οι γόνοι μοστράρουν στα μούτρα της Ελληνικής κοινωνίας, παραλείποντας τις λεπτομέρειες για το πως βρέθηκαν με "χαρτιά" στα χέρια άτομα που θα μπορούσαν να ρίξουν έξω ακόμα και ένα μπακάλικο, και που ήταν αναπόφευκτο κάποτε να ρίξουν έξω μια ολόκληρη χώρα.

Ο λαμπρός γόνος των Παπανδρέου, που πήρε την εξουσία ευαγγελιζόμενος την αξιοκρατία(!) και την αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού της χώρας, δεν ήταν άξιος ούτε να γράψει μόνος του τη διατριβή του, και έβαλε τη γκόμενά του να του τη γράψει σα φτηνός ζιγκολό!

Φυσικά δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τον πρωθυπουργικό γαμπρό, που απέκτησε και εκείνος ακαδημαϊκή καριέρα παρουσιάζοντας ως ερευνητική εργασία διάφορες υποθέσεις για το ποιά θα είναι τα επαγγέλματα του μέλλοντος.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, το ΔΙΚΑΤΣΑ και η στρατιωτική θητεία

Έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στο ρόλο φορέων και θεσμών όπως το ΔΙΚΑΤΣΑ και η στρατιωτική θητεία, που χρησιμεύουν στην άρχουσα τάξη για το διαχωρισμό των πατρίκειων από τους πληβείους. Ενώ για κάποιους το ΔΙΚΑΤΣΑ καθυστερεί υπερβολικά και ουσιαστικά τους αναγκάζει να αναζητήσουν επιστημονική καριέρα εκτός Ελλάδας, για κάποιους άλλους οι σχετικές διαδικασίες ολοκληρώνονται με πρωτοφανείς ρυθμούς, κι ενώ για κάποιους η στρατιωτική θητεία αποτελεί τροχοπέδη που τους καταδικάζει στην επιστημονική αδράνεια και στην αποξένωση από τον επιστημονικό τους χώρο, για κάποιους άλλους αποτελεί μία πολύ σύντομη παρένθεση που διεκπεραιώνεται τυπικά με κάποιο μαγικό τρόπο.

Η περίπτωση του Ευάγγελου Βενιζέλου είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Φαίνεται πως κάποιοι είχαν αποφασίσει από πριν την προώθησή του, με αποτέλεσμα κάποιες περίεργες χρονολογικές ανωμαλίες:

"Πτυχία μαϊμού που γίνανε νόμιμα εν μια νυκτί από τον τότε Υπουργό και νυν Πρωθυπουργό κ. Παπανδρέου.
Πότε πέρασε από το ΔΙΚΑΤΣΑ ο κ. Βενιζέλος, αφού το Μεταπτυχιακό θέλει τουλάχιστον 1 χρόνο για να αναγνωριστεί και άλλον ένα χρόνο το Διδακτορικό του , συνολικά θέλει 9 χρόνια (2 Μεταπτυχιακό + 1 ΔΙΚΑΤΣΑ + 4 Διδακτορικό + 1 ΔΙΚΑΤΣΑ = 9 χρονια) για να τελειώσει με την γραφειοκρατεία ....

Άρα αφού έφυγε στο Παρίσι το 1980 και 2 Χρόνια Μεταπτυχιακό 1982, 4 ΧΡΟΝΙΑ για το Διδακτορικό 1986 και 1 με δύο χρόνια για αναγνώριση ΔΙΚΑΤΣΑ 1987.

Μπορεί να μας εξηγήσει ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ το 1984 εκλέχθηκε υφηγητής και στη συνέχεια καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου? Και ποιο ήταν το θέμα της Διατριβής του;"

Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο αν δούμε και τα όσα αναφέρει το επίσημο site του επίδοξου δελφίνου:

"Ο Ευάγγελος Βενιζέλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1957... Είναι παντρεμένος από το 1980 με τη Βασιλική Αποστ. Μπακατσέλου, δικηγόρο με την οποία έχει μία κόρη, φοιτήτρια Νομικής.

Αμέσως μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, το Σεπτέμβριο του 1974, εισάγεται στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα και διετέλεσε μέλος του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής και των Συμβουλίων της Φοιτητικής Ένωσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδος.

Αποφοίτησε από τη Νομική το 1978 και πραγματοποίησε τις μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού ΙΙ.

Το 1980 αναγορεύθηκε Διδάκτωρ Νομικής στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου το 1984 εκλέχθηκε υφηγητής και στη συνέχεια καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου."

Πώς άραγε αναγορεύτηκε σε διδάκτορα 2 χρόνια μετά από την αποφοίτησή του; Και πώς άραγε συνδύασε υποτίθεται απαιτητικές σπουδές στο εξωτερικό με τις υποχρεώσεις του γάμου; Και πώς άραγε τοποθετήθηκε ως καθηγητής με τέτοια ταχύτητα, τη στιγμή που η δημόσια παρουσία του παραπέμπει σε έναν εκφραστή αέναης μπουρδολογίας και όχι σε κάποια διάνοια;

Με την ίδια ταχύτητα λύθηκε και το θέμα της στρατιωτικής θητείας, καθώς το 1986 πολύ βολικά εξαγόρασε 9 μήνες θητείας, έχοντας ήδη διοριστεί ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο, όπου φαίνεται πως η έλλειψη εκπληρωμένων στρατιωτικών υποχρεώσεων δεν αποτελεί κώλυμα διορισμού.

Η εξήγηση για την τόσο βολική πορεία του ογκόλιθου της φλυαρίας βρίσκεται στην ανάμειξή του στο φοιτητικό κίνημα, που ανέδειξε πολλούς επιτήδειους που καρπωθηκαν την εξουσία τόσο χρόνια συνεισφέροντας με τη μετριότητά τους στην κατρακύλα της Ελληνικής κοινωνίας.

Η προστατευόμενη της Λέσχης Bilderberg

Το ότι η Διαμαντουέτα απολαμβάνει μία ιδιότυπη ασυλία από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι γνωστό. Όλοι θυμούνται άλλωστε τη στάση της Χούκλη όταν αδιόριστοι εκπαιδευτικοί αποπειράθηκαν να διακόψουν το μονόλογο της λαίδης από την Κοζάνη.

Επίσης είναι γνωστό πως η υπερόπτις Διαμαντουέτα αρέσκεται στο να μην υπάρχουν αντιρρήσεις στα λεγόμενά της. Άλλωστε, είναι άσχετη με τα πραγματικά προβλήματα της εκπαίδευσης, και αυτό αποδεικνύεται από τα αστεία τσιτάτα που επαναλαμβάνει συνεχώς, όπως το γνωστό "πρώτα ο μαθητής" ή το "θέλουμε τον εκπαιδευτικό με το πιστοποιητικό του" σε δεκάδες διαφορετικές εκδοχές.

Για τις υπόγειες κινήσεις της πονηρής σούρδως διαβάζουμε:

"Στο απυρόβλητο όλου του εκδοτικού κατεστημένου η Διαμαντοπούλου. Σε όποια συζήτηση και αν συμμετέχει εξασφαλίζει πρώτα ότι δεν θα υπάρχει πολιτικός σντίπαλος για να μπορεί να μονολογεί επί των θεμάτων που σχολιάζει. Το δεύτερο που εξασφαλίζει είναι... η συμμετοχή των συνδικαλιστών. Εάν δεν είναι αρεστοί δεν μετέχουν στο πάνελ. Γνώριμη στα τηλεοπτικά πάνελ από παλιά η υπουργός. Εργατική, αλλά υπερβολικά διαπλεκόμενη..."

Φυσικά δε θα μπορούσε να περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό από κάποια που στη ζωή της υπήρξε μόνο στέλεχος κομμάτων και διεθνών συνωμοτικών ομάδων και τίποτε άλλο.

Σχολικές βιβλιοθήκες και εικονική πραγματικότητα

Αντιγράφουμε από άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία στις 16-10-2011 για τις σχολικές βιβλιοθήκες:

"Επειτα από τις σφοδρές αντιδράσεις του γενικού γραμματέα της ΟΛΜΕ Θέμη Κοτσιφάκη, των εκπαιδευτικών που υπηρετούσαν σ' αυτές, αλλά και της Ενωσης Βιβλιοθηκονόμων και Επιστημόνων Πληροφόρησης (ΕΕΒΕΠ), το υπουργείο προσπάθησε να τα μαζέψει με νέα ανακοίνωση: «Η εγκύκλιος με θέμα "Παράδοση εξοπλισμού και υλικοτεχνικής υποδομής των σχολικών βιβλιοθηκών" σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται την αναστολή λειτουργίας των 757 σχολικών βιβλιοθηκών... Εξαιτίας της λήξης στις 31/08/2011 της διετούς θητείας των υπευθύνων σχολικών βιβλιοθηκών, το υπουργείο Παιδείας έστειλε εγκύκλιο προκειμένου αυτές να λειτουργήσουν με ευθύνη του διευθυντή της σχολικής μονάδας»."

Με άλλα λόγια, στη σχετική απόφαση αντιδρούν οι ΟΛΜΕδες, οι εκπαιδευτικοί που είχαν βολευτεί στις βιβλιοθήκες, και οι "επιστήμονες της βιβλιοθηκονομίας". Περίεργος συσχετισμός που θα αναλύσουμε στη συνέχεια.

Παρακάτω το το άρθρο αναφέρει:

"Ακούγεται περίεργο για τα δεδομένα της ελληνικής εκπαίδευσης, αλλά οι βιβλιοθήκες αυτές δεν ήταν μία ακόμη προχειροδουλειά. Δημιουργήθηκαν έχοντας τις πλέον σύγχρονες προδιαγραφές, με άριστη υλικοτεχνική υποδομή (ηλεκτρονικοί υπολογιστές, Ιντερνετ κ.ά.), βασίζονται στο διεθνές σύστημα ταξινόμησης dewey, διαθέτουν βάση καταλογράφησης, πολύτιμο υλικό χιλιάδων τίτλων και σύγχρονο σύστημα συναγερμού φύλαξης.

Η πλειονότητα των καθηγητών που υπηρετούσαν στις 757 βιβλιοθήκες είχαν απόσπαση τετραετίας και είχαν υποβληθεί το 2007 σε αξιολόγηση. Η ενασχόλησή τους στη συγκεκριμένη θέση, ήταν καθημερινή, πολύωρη και πολυσχιδής. Δικαίως αναρωτιούνται ότι αν δεν λειτουργούν καθημερινά και σε συντεταγμένη βάση, αποκλείεται να επιτελέσουν το στόχο τους. Σύμφωνα δε με ανεπίσημες πληροφορίες, θα λειτουργούν στη... χάση και τη φέξη από καθηγητές που δε συμπληρώνουν ωράριο... "

Κάποτε υπήρχε σφοδρή διαμάχη μεταξύ των εκπαιδευτικών που ήθελαν να αράξουν στις βιβλιοθήκες και των βιβλιοθηκονόμων, που στην Ελληνική επικράτεια ανέρχονται σε εξωφρενικά μεγάλους αριθμούς. Φαίνεται όμως πως η λύση που επιβάλει η δημοσιονομική κατάσταση τους ένωσε, παρά τα πικρά λόγια που είχαν ανταλλάξει εκατέρωθεν σχετικά πρόσφατα.


Οι σχολικές βιβλιοθήκες στήθηκαν με χρήματα από Ευρωπαϊκά κονδύλια. Όπως και πολλές άλλες δράσεις, υλοποιήθηκαν με στόχο την απορρόφηση κονδυλίων και το βόλεμα διαφόρων παρατρεχάμενων. Όπως και στην Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη, υπήρξαν κάποιες εξαιρέσεις, που όμως δε μπορούμε να πούμε πως χαρακτηρίζουν το σύνολο, και η έννοια της σχολικής βιβλιοθήκης δεν ενσωματώθηκε πραγματικά στη σχολική πραγματικότητα.

Και πως θα μπορούσε άλλωστε να ενσωματωθεί, όταν σε ανησυχητικό ποσοστό οι απόφοιτοι του λυκείου δε γνωρίζουν ούτε σωστή γραφή; Αυτό είναι και το πρόβλημα που θα έπρεπε να απασχολεί τους ΟΛΜΕδες και όχι το αν θα συνεχίσουν κάποιοι να κάθονται σε κάποια βιβλιοθήκη.

Επιπλέον, τα περί υπερσύγχρονων βιβλιοθηκών ακούγονται τουλάχιστον εξωπραγματικά, εκτός αν έχουν επιλεγεί 2-3 "βιτρίνες" για να θεωρηθεί ότι αντιπροσωπεύουν το σύνολο των 757 βιβλιοθηκών. Είναι γνωστό όμως πως στην Ελλάδα τα πάντα είναι υπερσύγχρονα και πέρα από κάθε κριτική.

Σε μία χώρα όπου οι έρευνες δείχνουν πως οι μαθητές ουσιαστικά δε διαβάζουν, η διατήρηση τέτοιων δομών που στην πραγματικότητα καλύπτονται από παχιά πέπλα σκόνης εξυπηρετεί άλλες σκοπιμότητες και όχι το δημόσιο συμφέρον. Μόνο ως ορθή μπορεί λοιπόν να εκληφθεί η απόφαση οι βιβλιοθήκες να λειτουργούν στα πλαίσια της συμπλήρωσης ωραρίου, μόνο που στην πράξη πάλι κάποιοι "τυχεροί" θα βρουν τον τρόπο να λουφάρουν βολικά "υπηρετώντας τη βιβλιοθήκη".

Μία άλλη σημαντική αιτία των διαμαρτυριών φαίνεται στο παρακάτω απόσπασμα από σχετική ανακοίνωση της Ενωσης Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων στις 21-9-2011 (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

"Δεν δίνεται καμία συγκεκριμένη δέσμευση για ακόμη μια φορά από το Υπουργείο Παιδείας για το μέλλον των Σχολικών Βιβλιοθηκών, για το πως θα εξασφαλιστεί έμπρακτα η οργανωτική λειτουργική τους υπόσταση, πότε θα προχωρήσει ο σχεδιασμός, χάραξη, υλοποίηση ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού των Σχολικών Βιβλιοθηκών, πότε θα υπάρξει στελέχωσή τους από επαγγελματίες βιβλιοθηκονόμους πτυχιούχους των σχολών βιβλιοθηκονομίας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης..."

Πέρα από τους εκπαιδευτικούς που επιζητούν την απόσπαση σε βιβλιοθήκες, υπάρχουν και οι αμέτρητοι "επιστήμονες βιβλιοθηκονομίας", καθώς η ανεύθυνη πολιτική των διαφόρων κυβερνήσεων έχει δημιουργήσει τμήματα βιβλιοθηκονομίας σε ΑΕΙ και ΤΕΙ με τετραετείς σπουδές(!), και στο πέρασμα των χρόνων έχει συσσωρευτεί μεγάλος αριθμός αποφοίτων που διεκδικεί διορισμό σε αντίστοιχη θέση. Φυσικά, οι σχολικές βιβλιοθήκες δεν έχουν ανάγκη από πτυχιούχους βιβλιοθηκονόμους, καθώς το μέγεθός τους απέχει πολύ από το να απαιτεί τετραετή εξιδείκευση. Όμως το ζήτημα αποτελεί μία ακόμα ένδειξη της ανευθυνότητας με την οποία δημιουργούνται νέα τμήματα σε όλη την Ελληνική επικράτεια, αλλά και των στρεβλώσεων του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος που με τη συνεχή ανωτατοποίηση κάθε μονοετούς και διετούς σχολής οδήγησε στη σημερινή κατάσταση.

Κανείς δεν αμφισβητεί το ότι πρέπει να υπάρχουν σχολικές βιβλιοθήκες, με την προοπτική ότι πρώτα οι εκπαιδευτικοί θα εξασφαλίσουν ότι οι μαθητές τους ξέρουν να διαβάζουν, και ότι δε θα υπάρχει ένας αμέτρητος αριθμός βιβλιοθηκών με μόνο κοινό στοιχείο το βόλεμα κάποιων.

ΕΛΣΤΑΤ και στατιστικά απίθανες συμπτώσεις

Είναι απίθανο να μάθουμε ποτέ την πλήρη αλήθεια γύρω από την Ελληνική Στατιστική Αρχή και το πραγματικό έλλειμα, τουλάχιστον όμως μπορούμε να δούμε κάποιες απίθανες συμπτώσεις γύρω από τα άτομα που τη στελεχώνουν.

Ας αρχίσουμε με τον Πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου. Συμπτωματικά, είναι απόφοιτος όχι μόνο του Κολλεγίου Αθηνών, αλλά και του ίδιου Αμερικάνικου πανεπιστημίου όπου σπούδασαν οι Παπανδρέου και Σαμαράς:

"...Ο κ. Γεωργίου γεννήθηκε στην Πάτρα και είναι απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών και του πανεπιστημίου Αμχερστ της Μασαχουσέτης, στο οποίο ως γνωστόν σπούδασαν και οι κκ. Γ. Παπανδρέου και Αντ. Σαμαράς. Μέχρι πρότινος ήταν αναπληρωτής προϊστάμενος του τμήματος Στατιστικής του ΔΝΤ..."

Ίσως το όνομα του Ανδρέα Γεωργίου να μην είχε έρθει στην επιφάνεια με τέτοια σφοδρότητα αν δεν είχαν προηγηθεί οι αλληλομηνύσεις για την καταγγελία του Γεωργίου ότι ο αντιπρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ του παραβίασε τον υπολογιστή. Φαίνεται όμως ότι ο Γεωργίου δεν έδειξε την ίδια ευαισθησία για την περίεργη διπλοθεσία του:

"Το Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010 είχαν περάσει μόλις δύο μήνες από την... ώρα που η Ελληνική Στατιστική Αρχή είχε επισήμως πιάσει δουλειά. Την ίδια ημέρα ο πρόεδρός της, χωρίς ακόμα να έχει διακοπεί η υπαλληλική του σχέση με το ΔΝΤ, φέρεται να απέστειλε email στον επικεφαλής του Διεθνούς Ταμείου Πολ Τόμσεν, με το οποίο τον ενημέρωνε για την άμεση ανάγκη τροποποίησης του ιδρυτικού νόμου της Ανεξάρτητης Ελληνικής Αρχής.

Τρεις ημέρες μετά τις πρώτες αποκαλύψεις της «Ε» περί σκόπιμης διόγκωσης του ελληνικού ελλείμματος από την ΕΛΣΤΑΤ, ένα e-mail του προέδρου της προς τον επικεφαλής του ΔΝΤ, τον Οκτώβριο του 2010, ανάβει νέες φωτιές. Αναφέρεται στην άμεση ανάγκη τροποποίησης του ιδρυτικού νόμου της Αρχής, χωρίς να γνωρίζουν το παραμικρό τα μέλη του Δ.Σ. Το e-mail αυτό έφτασε στα χέρια υπαλλήλων της ΕΛΣΤΑΤ, οι οποίοι το έχουν προσκομίσει στην αρμόδια εισαγγελική αρχή που χειρίζεται το θέμα της ποινικής δίωξης σε βαθμό κακουργήματος εις βάρος του αντιπροέδρου της Αρχής, Νίκου Λογοθέτη, ύστερα από έγκληση του προέδρου Ανδρέα Γεωργίου για παραβίαση της προσωπικής ηλεκτρονικής του αλληλογραφίας.

Η σημερινή αποκάλυψη της «Ε» έρχεται τρεις ημέρες μετά τις καταγγελίες που έκανε στην εφημερίδα μας η Ζωή Γεωργαντά, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και μέλος του Δ.Σ. της Αρχής, περί σκόπιμης διόγκωσης του ελλείμματος στο 15,4 προς τη Eurostat με σκοπό τη λήψη υπερβολικών δημοσιονομικών μέτρων από το ελληνικό οικονομικό επιτελείο.

Στο περιεχόμενο του e-mail, που κατέχουν οι υπάλληλοι της ΕΛΣΤΑΤ, γίνεται ενημέρωση κυρίως προς τον Πολ Τόμσεν και δευτερευόντως προς το νομικό εμπειρογνώμονα και μόνιμο αντιπρόσωπο της Eurostat, με παραχωρημένο γραφείο στην ΕΛΣΤΑΤ, για περίπου δέκα μήνες από τον Μάιο του '10 μέχρι τον Ιανουάριο του '11 Σουηδό Snorrason. Σ' αυτό τονίζεται η «ιδιαιτέρως ανάρμοστη κατάσταση με κάποια από τα μέλη του Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ» και υπερτονίζεται η ανάγκη για άμεση τροποποίηση του νόμου 3832, υπό τον οποίο ιδρύθηκε.

Καθήκοντα
Σκοπός, όπως περιγράφεται, ήταν μεταξύ άλλων να «αποσαφηνιστούν τα καθήκοντα των μελών του Δ.Σ. και κυρίως αυτά του αντιπροέδρου». Η ανάγκη αυτή αναφορικά με τα καθήκοντα του αντιπροέδρου τονίζεται ήδη από την πρώτη παράγραφο. Ο πρόεδρος της Αρχής φέρεται -από το περιεχόμενο του e-mail- να έχει ενημερώσει για τις προτάσεις τροποποίησης τόσο τον Ελληνα τότε υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου όσο και το γενικό διευθυντή της Eurostat Ράντερμαχερ. Σε άλλο σημείο τονίζεται ότι αν κάτι τέτοιο δεν γίνει, «θα κινδυνεύει ολόκληρη η διαδικασία μεταρρύθμισης των ελληνικών στατιστικών (greek statistics)». Και μάλιστα, αν η Ελλάδα δεν θα το έκανε αυτό μόνη της, θα έπρεπε να της το επιβάλει το Ecofin.

Οι υπάλληλοι της ΕΛΣΤΑΤ κρατώντας αυτό το έγγραφο ζήτησαν εξηγήσεις από τον πρόεδρο της Αρχής για τον ατομικό τρόπο λειτουργίας προς ξένες υπηρεσίες για ένα θέμα που αφορά μια ελληνική Αρχή και μάλιστα ανεξάρτητη.

«Ο διορισμός μας δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ του Αυγούστου 2010. Ο πρόεδρος της Αρχής ήταν τότε υπάλληλος του ΔΝΤ και μάλιστα με τυπικά καθήκοντα να ελέγχει την εφαρμογή των μέτρων που έθετε το ΔΝΤ σε υπανάπτυκτες χώρες· έφυγε από αυτό τον Φεβρουάριο του 2011», λένε τώρα κάποια από τα μέλη του Δ.Σ., που καταγγέλλουν ευθέως ότι παρά το γεγονός ότι διορίστηκαν από τη Βουλή, όλες οι προσπάθειες του επικεφαλής της Αρχής ήταν να παραγκωνιστούν και να μη συμμετέχουν στις διαδικασίες επεξεργασίας των στοιχείων του ελλείμματος."

Τα περίεργα συμβάντα της ΕΛΣΤΑΤ δε σταματούν εδώ:

"Σύμφωνα με την καθηγήτρια η Αρχή βρισκόταν υπό τον απόλυτο έλεγχο του προέδρου της Ανδρέα Γεωργίου στενό φίλο του πρωθυπουργού με προ-υηπηρεσία στο ΔΝΤ και ενώ σύμφωνα με τον ιδρυτικό της νόμο (382/2010) έπρεπε να συνεδριάζει μία φορά το μήνα η Αρχή δεν είχε συνεδριάσει για επτά μήνες.

Αντί όμως οι επιστολές της Ζωής Γεωργαντά να λάβουν την αρμόζουσα προσοχή από την ηγεσία της χώρας ουσιαστικά λίγο χρονικό διάστημα αργότερα ξεκίνησε μία μυστηριώδης επιχείρηση εξαναγκασμού σε παραίτηση κάποιων μελών της επιτροπής της Αρχής.

Πάντως όπως η ίδια δήλωσε σε μία άλλη συνέντευξη της σε ραδιοφωνικό σταθμό σήμερα το πρωί, «ο Ραντερμάχερ δεν ενδιαφέρεται για τα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας, μας έχουν για μπανανία", ενώ υποστήριξε ότι ακόμη δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το πραγματικό έλλειμμα του 2009»."

Οι συμπτώσεις όμως δε σταματούν στο πρόσωπο του Ανδρέα Γεωργίου, αλλά συνεχίζονται στο πρόσωπο της Ζωής Γεωργαντά:

"Το βιογραφικό της όπως είχε αναρτηθεί στο site της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής

Ζωή Γεωργαντά, Καθηγήτρια της Εφαρμοσμένης Οικονομετρίας και Παραγωγικότητας, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας...

...Διετέλεσε Επιστημονική Ερευνήτρια ΚΕΠΕ, Επισκέπτρια Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Harvard των ΗΠΑ, Ερευνήτρια του διεθνούς κύρους Κέντρου Οικονομικών Ερευνών των ΗΠΑ (NBER), Επιστημονική Σύμβουλος στον ΣΒΒΕ (Σύνδεσμο Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδας), στον ΟΟΣΑ, στο τ. Υπουργείο Ανάπτυξης, και άλλους ιδιωτικούς και δημόσιους οργανισμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως η Cambridge Econometrics και η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Πολύ προσφάτως Επισκέπτρια Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Cambridge του ΗΒ...

...Έγγαμη 20 χρόνια με τον αείμνηστο Εμπειρογνώμονα της UNIDO, τον φιλέλληνα Ριχάρδο Στέφανο Λίσσακ, ο οποίος διετέλεσε επί μακρόν ένας από τους πιο κοντινούς και διεισδυτικούς συμβούλους του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου. Θυμάμαι με αγάπη την συνεργασία που είχα με τον σύζυγό μου για να δεί η Ελλάδα καλλίτερες μέρες.
Τώρα έγγαμη με τον σπουδαίο ιερέα της Αγγλικανικής Εκκλησίας, David Warner Hewitt, με τον οποίο διεκπεραίωσα σημαντική μελέτη για τις δεξιότητες μάθησης των Ελλήνων φοιτητών."

Πολυάσχολη και η Γεωργαντά, και κατά περίεργη σύμπτωση σχετιζόμενη με την οικογένεια Παπανδρέου, και φέρεται μάλιστα να δηλώνει:

"Είμαι φίλη των Παπανδρέου, ας μην με αναγκάσουν να βγάλω στοιχεία που θα τους βλάψουν...."

Ποιές είναι άραγε οι πιθανότητες στην ίδια υπηρεσία, τη χρονική στιγμή που αυτή αποκτά στρατηγική σημασία για τη χώρα, να έχουμε:

- έναν υπάλληλο του ΔΝΤ που εκτελεί ταυτόχρονα χρέη Προέδρου της ΕΛΣΤΑ, τη στιγμή που υπάρχουν τόσοι άνεργοι Έλληνες επιστήμονες και σίγουρα κάποιοι ανάμεσά τους θα μπορούσαν να είχαν στελεχώσει άξια τέτοιες υπηρεσίες; Και ο υπάλληλος του ΔΝΤ να έχει περάσει από το ίδιο σχολείο και το ίδιο πανεπιστήμιο με τους Παπανδρέου και Σαμαρά;

- κάποια που σχετίζεται στενά με την οικογένεια Παπανδρέου, πιθανότατα για δεκαετίες;

Πώς γίνεται σε μία χώρα που οι άνεργοι επιστήμονες αναγκάζονται να γίνονται μετανάστες οι διάφορες θέσεις να καλύπτονται με τα ίδια πρόσωπα που με κάποιο τρόπο σχετίζονται μεταξύ τους;

Η Ημέρα της Γυναίκας στην εκπαίδευση

Φαίνεται πως κάθε χρόνο ο εορτασμός της Ημέρας της Γυναίκας θα συνδέεται με κάποιον τρόπο με την εκπαίδευση.

Αφού έλυσε τα προβλήματα της Παιδείας, ο εκ Ξυλαγανής ορμώμενος Εύρυ Στυλιανίδης κατέληξε στο Υπουργείο Μεταφορών, όπου πήρε και όλους εκείνους που είχε τοποθετήσει σε διάφορους εκπαιδευτικούς οργανισμούς. Ιδιαίτερα ευαίσθητος στο ζήτημα των γυναικών, ο ανοιχτοχέρης υπουργός διέθεσε 180.000 ευρώ ώστε το Υπουργείο Μεταφορών να γιορτάσει πλουσιοπάροχα τη σημαντική για τις εθνικές μεταφορές Ημέρα της Γυναίκας.

Αυτή η ευαισθησία του Εύρυ δεν πρέπει να ξενίζει κανέναν, καθώς πιο πριν, ως Υπουργός Παιδείας, είχε φροντίσει για το ταξίδι της συμβίας του στο Παρίσι και τη διαμονή της στο Four Seasons, που πληρώθηκε με τα λεφτά των φορολογουμένων.

Αυτή η ευαισθησία όμως δεν αποτελεί μονοπώλιο της ΝΔ, καθώς και στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν ευαίσθητες ψυχές, όπως η υφυπουργός και υποψήφια διδάκτωρ Ντόρκα Τζάκρη, η οποία ανακοίνωσε πως θα διαθέσει 25 εκατομμύρια ευρώ για να κάνουν σε ανύπαντρες μητέρες μαθήματα computer(!).

Να υποθέσουμε ότι την υλοποίηση του προγράμματος θα αναλάβει το ΕΚΕΠΙΣ ώστε να κινηθεί ξανά η γνωστή μηχανή;

Πως οι εκπαιδευτικοί ζουν εις βάρος της κοινωνίας

Κάθε τόσο διαβάζουμε πύρκαυλες ανακοινώσεις εκπαιδευτικών για χρεωστούμενα του κράτους προς αυτούς, και προκαλεί εύλογα την απορία η ευκολία με την οποία οι εκπαιδευτικοί απαιτούν χρήματα που τσεπώνουν κυριολεκτικά εις βάρος του φορολογούμενου πολίτη.

Ένα τυπικό παράδειγμα είναι τα δήθεν δεδουλευμένα των αξιολογητών της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης, οι οποίοι ισχυρίζονται πως παραμένουν απλήρωτοι από το 2008, και όπως όλοι οι επιτήδειοι έτσι κι αυτοί έχουν τη συμπαράσταση βουλευτών και πολιτικών.

Εκείνο που ξεχνούν να πουν είναι πως στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να αξίζουν αυτά τα χρήματα. Απλώς ο εκάστοτε διευθυντής σε κάθε σχολείο έχρισε τον καλύτερο γλείφτη του "αξιολογητή" προκειμένουν να καρπωθεί το σχετικό εισόδημα. Ακόμα και τη σχετική γραφική εργασία που απαιτούσε η συγκεκριμένη θέση έιναι αμφίβολο αν την έκαναν οι ίδιοι οι "αξιολογητές".

Ακόμα και η ίδια η λέξη αποτελεί κοροϊδία στα πρόσωπα των φορολογούμενων. Τί ακριβώς αξιολόγησαν όλοι αυτοί, από τη στιγμή που ήταν από ανέκαθεν γνωστό το πως λειτουργούσε το συγκεκριμένο πρόγραμμα, από το οποίο όχι μόνο φαγώθηκαν πολλά λεφτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και πολλοί γόνοι, γκόμενες, γκόμενοι και άλλοι προνομιούχοι απόκτησαν ισχυρή προϋπηρεσία για να διοριστούν;

Το ίδιο ισχύει και για άλλα εισοδήματα ή υποτιθέμενες εργασίες εκπαιδευτικών. Ας δούμε το παρακάτω παράδειγμα:

"Έχουμε δει ομάδες αγωνιστών (πχ εκπαιδευτικών) να χρησιμοποιούν τα παιδιά, να τα παροτρύνουν σε καταλήψεις ώστε να... απολαμβάνουν μισθούς αλλά και μάυρα λεφτά απο τα φροντιστήρια που κάνουν εκμεταλλευόμενοι τις καταλήψεις. Αλλη μια ομάδα αγωνιστών είναι αυτοί που κατέχουν διευθυντικές θέσεις στα σχολεία. Απο το νόμο είναι υποχρεωμένοι να μπαίνουν στις τάξεις κάποιες ώρες και να διδάσκουν. Φυσικά κανείς δεν κάνει τον κόπο γιατί μάλλον θα μειωνόταν η παγκοσμίου εμβελείας προσωπικότητά τους. Απλά γνωστοποιούν στην υπηρεσία τους πρόγραμμα στο οποίο φαίνεται ότι συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία για να είναι καλυμένοι, και εφαρμόζουν άλλο διαφορετικό στο σχολείο όπου φυσικά η μεγαλειότητά τους απολαμβάνει καφέ στα γραφεία, η στα καφέ της γειτονιάς τους.(Οι αναπληρωτές άλλωστε γι αυτό διορίζονται).Ας κάνουν τον κόπο οι "επιθεωρητές" να μπουν σε ένα σχολείο και να ρωτήσουν τα παιδιά αν τα διδάσκει καμμιά τεράστια διευθυντική προσωπικότητα , τρομάρα τους. Και υπάρχει βέβαια και η άλλη κατηγορία αγωνιστών που λέγονται εκλεγμενοι εκπρόσωποι οι οποίοι θεωρούν υποχρέωση προς το πρόσωπό τους, το μειωμένο ωράριο, αν το κάνουν και αυτό."

Φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξει κανείς έλεγχος, για τους ίδιους λόγους που δεν υπήρξε ποτέ έλεγχος για την Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη. Και όποιος μιλήσει ή καταγγείλει ξέρει ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με την εκπαιδευτική μαφία που έχει διαβρώσει τα πάντα.

Αλλά όσοι νομίζουν ότι οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν κι άλλους τρόπους για να αυξήσουν το εισόδημά τους, έστω και σε είδος, είναι πάλι γελασμένοι. Ας δούμε πάλι μια ιστορία που σίγουρα δεν είναι μοναδική:

"Προτού αναλύσω τι ακριβώς εννοώ με τον τίτλο θα κάνω μια μικρή αναφορά στο παρελθόν. Ο Σύλλογος Γονέων του 16ου Δημοτικού Σχολείου Χαλανδρίου αποφάσισε να προσλάβει μια συνταξιούχο κυρία για να... εκτελεί χρέη επιστάτριας, καθαρίστριας και τραπεζοκόμου (!!!) με μισθό που της κατέβαλαν οι γονείς. Ο μηνιαίος μισθός ήταν αρκετά καλός για ένα συνταξιούχο άνθρωπο. Ωστόσο κάποιοι γονείς δεν ήταν ευχαριστημένοι. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο σύλλογος γονέων μετά από δύο έτη περίπου να κινήσει διαδικασία αντικατάστασής της. Ο σύλλογος δασκάλων αν και μη αρμόδιος τάχθηκε υπέρ της, αναγκάζοντας το σύλλογο γονέων να παγώσει το θέμα αντικατάστασής της δεδομένου ότι η περσινή σχολική χρονιά τελείωνε. Μια κίνηση που αποδείχθηκε λανθασμένη.
Με αυτά και με εκείνα φθάνουμε στη φετινή χρονιά όπου λόγω της γνωστής οικονομικής κατάστασης που έχουμε περιέλθει όλοι μας, στην ετήσια γενική συνέλευση του συλλόγου γονέων δημιουργείται θέμα με το καταβαλλόμενο μη νόμιμο μισθό της συνταξιούχου. Πολύ σωστά κάποιοι επέμεναν τα χρήματα τουλάχιστον να αποδοθούν σε κάποιο άνεργο άνθρωπο. Μετά από αυτό ο σύλλογος γονέων αποφασίζει να διακόψει τη συνεργασία με τη συγκεκριμένη κυρία φοβούμενος πλέον μελλοντικές καταγγελίες. Σε έκτακτη γενική συνέλευση του συλλόγου γονέων που ακολουθεί αποφασίζεται να μην υπάρχει επιστάτρια, τα χρέη της τραπεζοκόμου να εκτελεί ο υπεύθυνος του κυλικείου και τις τουαλέτες να καθαρίζει εθελοντικά μια μητέρα τουλάχιστον μετά τα διαλείμματα.
Και φθάνουμε στο δια ταύτα.... Την πρώτη μέρα που η συγκεκριμένη εθελόντρια μητέρα πήγε να καθαρίσει τις τουαλέτες, ο διευθυντής του σχολείου, ακολουθώντας προφανώς την επιβεβλημένη προσταγή του συλλόγου των δασκάλων διώχνει τη μητέρα θέτοντας ουσιαστικά εαυτόν αντιμέτωπο με το σύλλογο γονέων. Να αναφέρουμε εδώ ότι από το νόμο δεν απαγορεύεται να παρευρίσκεται εθελοντικά γονιός στο χώρο του σχολείου. Αλλά και αν θεωρήσουμε ότι απαγορεύεται , πώς ήταν τόσα χρόνια η συνταξιούχος? Η απάντηση είναι απλή.... η συγκεκριμένη κυρία είχε καταντήσει «παραδουλεύτρα» κάποιων δασκάλων όπου πέρα από τις εργασίες που τις είχε αναθέσει ο σύλλογος γονέων από τον οποίο πληρωνόταν, εκτελούσε και τις εργασίες που τις είχαν ανατεθεί από τους δασκάλους (ψώνια σε λαϊκή κλπ).
Το ζουμί της υπόθεσης είναι .....ότι οι δάσκαλοι και ο διευθυντής του 16ου Δημοτικού Σχολείου Χαλανδρίου δεν έκαναν δεκτή την εθελόντρια μητέρα που θα εκτελούσε χρέη καθαρίστριας διότι δεν θα είχαν επιστάτρια να ικανοποιεί τις προσωπικές τους ανάγκες με μισθό που κατέβαλαν οι γονείς. Μάλιστα!!! Εκεί έχει φθάσει η ελληνική κοινωνία. Να απαιτεί με χρήματα άλλων.
Μήπως λοιπόν αγαπητοί συμπολίτες μια ολική χρεωκοπία είναι αυτό που μας αξίζει????
Και όχι τόσο λόγω των οικονομικών αυθαιρεσιών που έχουν συντελεστεί από τους πολιτικούς που εμείς ψηφίζουμε και τα κόμματα που εμείς υποστηρίζουμε, αλλά λόγω της κοινωνικής καφρίλας και του γεγονότος ότι κοιτάζουμε πρώτα το δικό μας συμφέρον και μετά του συνόλου. Λόγω του θράσους κάποιων, λόγω της ισοπέδωσης των ηθικών αξιών.....
Ένα γερό χαστούκι σαν αυτό της χρεωκοπίας λοιπόν θα βάλει στη θέση τους όλους αυτούς που συντηρούν μια τέτοια κατάσταση. Φυσικά, όλοι θα υποφέρουμε αλλά ειλικρινά μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε σε μια δικαιότερη και πιο ηθική κοινωνία για το μέλλον των παιδιών μας."

Και επειδή η ευρηματικότητα των εκπαιδευτικών είναι ατέλειωτη, με τον ίδιο τρόπο εκπαιδευτικοί έχουν ζητήσει σεξουαλικές εξυπηρετήσεις, διορισμούς και ρουσφέτια για τα παιδιά τους και τα ανίψια τους, τη διεκπεραίωση διαφόρων υποθέσεών τους κοκ.

Καμία ΟΛΜΕ όμως δεν πρόκειται ποτέ να μιλήσει γι'αυτά, αλλά και καμία πολιτική ηγεσία. Κι αυτό γιατί ξέρουν ότι θα βγουν στη φόρα και τα δικά τους.

Κάποιος μπορεί να παρατηρήσει ότι δεν είναι όλοι οι εκπαιδευτικοί έτσι. Το ερώτημα είναι ποιό είναι αυτό το ποσοστό των εκπαιδευτικών και ποιοί προωθούν στις ανώτερες θέσεις αυτούς που καλύπτουν αυτές τις καταστάσεις;